20 مهر 1400 6 (ربیع الاول 1443 - 45 : 08
کد خبر : ۱۵۵۵۴
تاریخ انتشار : ۲۳ آبان ۱۳۹۲ - ۱۸:۳۶
عقیق: با فرا رسیدن ماه محرم ، عقیق تلاش دارد هر روز از جدیدترین اشعار شعرای آئینی کشور متناسب با موضوع منتشر نماید.

اشعار شام غریبان که معمولا در همه هیئات روضه مصائب حضرت زینب کبری(س) خوانده می شود:


هق هق النگوها


وای من خیمه ها به غارت رفت

گیسویی روی نی پریشان شد

وسط چند خیمه ی سوزان

خواهری دل شکسته حیران شد

**

وای من چادری به یغما رفت

بانویی معجرش در آتش سوخت

مرد بیمار این حرم تنهاست

نیمه ای از بسترش در آتش سوخت

**

شعله و دود تا فلک می رفت

کربلا هم سقیفه ای دارد

به لب کُند تیغ خرده نگیر!

هرکه اینجا وظیفه ای دارد

**

عاقبت هرچه بود، با سختی

سرخورشید را جدا کردند

مرد خورجین به دستی آوردند

صحبت از درهم وطلا کردند

**

مرد خورجین به دست با سرعت

سمت دارالعماره می تازد

مرد خوش قول ِ کوفه با جیبی

مملو ازگوشواره می تازد

**

باد تند خزان چه سوزی داشت!

چند برگی ز لاله ای گم شد

در هیاهوی زیور زینب

گوشوارِ سه ساله ای گم شد

**

وای از هق هق النگوها

آسمان هم به گریه افتاده

درشلوغی ِ عصرعاشورا

حرمله یاد هدیه افتاده

**

حرف خلخال را دگر نزنید

درد ِسرسازمی شود به خدا

دختران تازه یادشان رفته

زخم ها باز می شود به خدا

**

سرعباس را به نیزه زدند

تا ببیند چه بر حرم رفته

تا ببیند نگاه یک لشگر

سمت بانویی محترم رفته

 بگذار تا این باده آتشگون بماند

همرنگ با افسانه و افسون بماند


بگذار تا در جبر ذهن كج‌مداران


این كارها بر گردن گردون بماند


رفتند یاران پرخروش و برنگشتند


این داغ تا كی بر دل كارون بماند؟


شهرت ندارد عاشقی بی نام معشوق


لیلی تجلی كرد تا مجنون بماند


آری توان یك عمر از زلفش سخن گفت


اما كجا بی لطف او مضمون بماند؟


یا رب ظهور یار را نزدیك‌تر كن


در پرده تا كی حسن روزافزون بماند؟


وقتی كه خون پیروز بر شمشیر باشد


كی نام عاشق بی نثار خون بماند؟


همراه موسی بودن این‌جا افتخار است


اما برای آن‌كه با هارون بماند


گفتی كه در زقّوم خود صهیون بمیرد


گرم از طراوت شاخه‌ی زیتون بماند


ما در تب غزّه خروشی تازه دیدیم


از انقلاب سرخ تو آوازه دیدیم


غزّه، زمینش، آسمانش، كوچه‌راهش


مردان، زنان و كودكان بی‌پناهش


هیهات مناالذله می‌گویند آری


راه شرف را در تو می‌جویند آری


آن‌جا كه دیدی با سپاهش آمده حر


می‌ریخت از لب‌های تو اندرز چون در


شكر خدا گفتی و مردم را شكایت


خواندی در آن‌جا از پیمبر این روایت:


دیدید اگر مصداق ظلم بی‌حد آمد


دیدید اگر كه جائری بر مسند آمد


فرقی نمی‌داند حلالی از حرامی


اسلام را دیگر نمانده غیر نامی


آن‌جا اگر گرم سكوت خویش بودید


تنها به فكر كسب قوت خویش بودید


حق است حق را كه شما را كور سازد


همراه آن بیداد گر محشور سازد


ای خون تو احیاگر همگامی ما


سرچشمه‌ی بیداری اسلامی ما


ای عطر تو جاری به لبخند بسیجی


نامت همیشه نقش سربند بسیجی


با من بگو داغ تو با دل‌ها چه‌ها كرد؟


هجران تو با زینب كبری چه‌ها كرد؟


شوق تو عاشق را به صحرا می‌كشاند


زینب جدایی از تو را كی می‌تواند؟


با آن‌كه آتش خیمه در خیمه به پا بود


زینب سراسیمه میان خیمه‌ها بود


تا در پس آتش عزیزی جا نماند


در خیمه زین‌العابدین تنها نماند


هر خیمه بر تن داشت چون پیراهن آتش


هر كودكی را بود دامن دامن آتش


اموال زهرا را به غارت برد دشمن


آن بهترین‌ها را اسارت برد دشمن


زیور اگر در دست مادر بود بردند


خلخال اگر در پای دختر بود بردند


دشمن به زعم خود سرود فتح می‌خواند


بر پیكر پاك شهیدان اسب می‌راند


هر هق‌هقی هر ناله‌ای فریاد گشته


مژده رباب آب فرات آزاد گشته


اما كجا یاد گل پرپر نباشی؟


یاد لب خشك علی‌اصغر نباشی


اما كجا از دل غم دیرین رود باز


آب خوشی از این گلو پایین رود باز


خواهر به دنبال برادر بود آن‌جا


در جست‌وجوی جسم بی‌سر بود آن‌جا


ناگاه شیری دید در زنجیر پنهان


جسمی به زیر نیزه و شمشیر پنهان


از نیزه و شمشیرها وقتی گذر كرد


صد بار از جان خودش صرف نظر كرد


سبط نبی را غرقه در خون دید آن‌جا


زخم از ستاره بر تن افزون دید آن‌جا


می‌گفت شرح ماجراها را گزیده


لب‌های زینب روی رگ‌های بریده


وقت وداع آمد، وداع جان چه سخت است


بر خواهر تو صبر در هجران چه سخت است


باید تو را با كشته‌ها تنها گذارد


جسم تو را بر خاك صحرا وا گذارد
 
جواد محمد زمانی


 دردها هست، ولی فرصت گفتاری نیست
عازمم قافله را قافله سالاری نیست

بگذارید بمانم به برش یک امشب
تا نگویند بر این کشته عزاداری نیست

پای یک طفل نبینی که پر از خون نشده
دیده بگشا که به باغت گل بی خاری نیست

بر تو هر زخم تنت گریه کند گریۀ خون
کس نگوید زغمت دیدۀ خونباری نیست

غم اطفال فراری به بیابان چه خوری
عمه با ماست نگویی که مددکاری نیست

آفتاب و عطش و داغ، همه سوزان لیک
 غیر تَب بر سر بیمار، پرستاری نیست

علی انسانی


 دستان باد موی تو را شانه می کند

خون بر دل پیاله و پیمانه می کند


از داغ جانگداز جبین شکسته ات


زخمی عمیق بر جگرم خانه می کند


رگهای حنجر تو به گودال گوییا


با دوست، گفتگوی صمیمانه می کند


ذبحت عظیم بود و زبان مرا برید


حالا ببین چه با دلِ دردانه می کند


از آتش خیام حرم دشت روشن است


این شعله ها چه با گل و پروانه می کند


باور نمی كنم به خدا باغ لاله را


دست عدو شبیهِ به ویرانه می کند


بادِ خزان چه حمله ی نامردمانه ای


بر ساقه ی شقایق و ریحانه می کند


زینب که گیسویش ز مصیبت سفید شد


گیسوی دختران تورا شانه می کند


حالا كه نام دخت علی بر لبم نشست


غم های عالمی به دلم لانه می کند


هر روز و هر كجا كه به بن بست می رسم


دل را نصیب رزق كریمانه می کند


گاهی دلم برای حرم تنگ می شود


گاهی هوای مستی میخانه می کند


باران چه با زمین عطشناك کرده است


عشق حسین با من دیوانه می کند


هادی ملک پور
 

 در غروبی میان آتش و دود

پسری را به نیزه ها بردند


روز ما شد سیاه، از وقتی


سحری را به نیزه ها بردند


بی تعادل شد آسمان، یعنی


قمری را به نیزه ها بردند


همره شیرخواره ای انگار


مادری را به نیزه ها بردند


چشم زینب اگر که کم سو شد


نظری را به نیزه ها بردند


دختری بینِ خیمه شد تنها


پدری را به نیزه ها بردند


چه بگویم ز ماتم زینب


چه سری را به نیزه ها بردند


اصغری را به نیزه ها بستند


اکبری را به نیزه ها بردند


رضا باقریان


 کو یک نفر که فکر دل زار ما کند

فکری به حال تشنگیِ بچه ها کند


عباس من کجاست، از این جسم بی کفن


این دشنه های سر به هوا را جدا کند


از گیسُوان دخترک نازدانه ای


این پنجه های مرد عرب را را رها کند


اینگونه که پرید کسی روی سینه ات


دارم یقین که ذبح، تو را از قفا کند


آن بغض ها که از پدرم مانده در دلش


حالا چه خوب می شود آن را ادا کند


با ساربان بگو مَکشد خنجر از نیام


قدری حیا به خاطر خیرالنسا کند


با کعب نی به سمت خرابه روان شدم


باید علی به پیکر تو  بوریا کند


رضا باقریان


 همین ‌که روز بر آن دشت، طرحی از شب ریخت
هزار کوه مصیبت به دوش زینب ریخت

نظاره کرد چو «شمس الشّموس» بی‌سر را
به گوش گوش فلک، ناله ناله یا رب ریخت

جهان برای همیشه سیاه شد چون شب
ز چشم‌های ترش هرچه داشت کوکب ریخت

چه بود نیّت ناآشکار ساقی غم؟
که جام زینب غم‌دیده را لبالب ریخت

کشاند کرب و بلا را به شام و بام فلک
هزار فصل طراوت به باغ مذهب ریخت

زبانه‌های کلامش به جان دم‌سردان
شراره‌ها شد و آتش‌نشانی از تب ریخت

اگر همیشه ببارند ابرهای جهان
نمی‌رسند به آن اشک‌ها که زینب ریخت

سعید بیابانکی


 بنویسید که جز خون خبری نیست که نیست

به تن این همه سردار سری نیست که نیست


بنویسید که خورشید به گودال افتاد


و پس از شام غریبان سحری نیست که نیست


آتش از بال و پر سوخته جان می گیرد


زیر خاکستر ما بال و پری نیست که نیست


یک نفر سمت مدینه خبرش را ببرد


پس از این ام بنین را پسری نیست که نیست


یا به آن مادر سرگشته بگویید: نگرد


چون ز گهواره ی اصغر اثری نیست که نیست


تازیانه به تسلای یتیمی آمد


تازه فهمید که دیگر پدری نیست که نیست


مهدی زنگنه


 به خاطر می سپرد آن لحظۀ دیدار رویت را

برای آخرین بار آمد و بویید رویت را


گلی پامال زیر سم اسبان یافت خاک آلود


و در خاشاک و خون و خس به هم پیچیده مویت را


نگاهی دوخت بر چشم و لب و دندان خونینت


جلوتر آمد و بوسید رگ های گلویت را


لبت تشنه ... ولی جانت لبالب دید از دریا


و سرگرم شنیدن بود با نی گفتگویت را


شب شام غریبان رفته رفته دشت را پر کرد


دوباره خم شد و بوسید رگ های گلویت را


مریم سقلاطونی


 سرش به نیزه به گل های چیده می ماند

به فجر از افق خون دمیده می ماند


یگانه بانوی پرچم به دوش عاشورا


به نخل سبز ز ماتم تکیده می ماند


میان خیمه ی آتش گرفته، طفل دلم


به آهویی که ز مردم رمیده می ماند


شب است گوش یتیمان ز ضربت سیلی


به لاله های ز حنجر دریده می ماند


رقیه طفل سه ساله که حوری حرم است


به آن که رنج نود ساله دیده می ماند


امام صادق حق پشت ناقه ی عریان


به زیر یوغ چو ماه خمیده می ماند


شوم فدای شهیدی که در کنار فرات


به آفتاب به خون آرمیده می ماند


هلال یک شبه ی من، ز چیست خونینی؟


نگاه تو به دل داغ دیده می ماند


حکایت "احد" و اشک چشم خونینش


به اختران ز گردون چکیده می ماند


احد ده بزرگی



گزارش خطا

مطالب مرتبط
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
نظر:
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی: ۰
انتشار یافته: ۱
ساره
|
|
۱۱:۵۷ - ۱۳۹۵/۰۷/۳۰
خیلی عالی بود اشکم در امد