از کشتی نوح تا سفینه نجات

نوح بزرگ سال ترین پیامبر خداست و حسین(ع)سرور همه جوانان بهشتی است.خداوند خانه نوح(ع) را که همان مسجد کوفه است شرافت و بزرگی بخشید1 ،ولی مزارو مدفن امام حسین(ع)از جهاتی ، از مسجد کوفه شریف تر است.2

خداوند درباره نوح(ع) فرموده است: «سلامُ علی نوحِ فی العالمین»3 سلام بر نوح در جهانیان؛ زیرا مردم جهان به سبب طوفان نوح از گمراهی پیشین رهایی یافتند، وحسین(ع) نیز چنین است و«سلام بر او باد در جهانیان»؛ زیرا مردم جهان به وسیله او از آتش دوزخ رهایی می یابند.

نوح(ع) دارای کشتی ای بود که بر روی امواج سهمگین دریا پیش می رفت و حسین(ع) نیز کشتی نجات بخش و پرشتابی دارد که هر که بر آن سوار شود راه نجات و سعادت را یافته لذا از دوزخ در امان است.

نوح در میان قومش نهصد و پنجاه سال زیست و قومش اورا چنان کتک می زدند که سه روز بیهوش می شد واز گوشش خون جاری می شد4؛ حسین(ع) نیز به سوی قومی می رفت که او را خوانده بودند و نیم روز در میان آنان ماند،ولی قومش او را زدند و کشتند وسرش را بریدند و سه روز در بیابان کربلا روی زمین رهایش کردند،در حالی که خون از بدنش جاری بود5 و ستمی که در نیم روز بر او روا داشتند از ستم نهصد ساله ،فزون تر بود.6

1.بحار الانوار ،ج11، ص335

2.کامل الزیارات، ص264

3.سوره صافات،آیه 79

4. بحار الانوار ،ج11،ص229

5. بحار الانوار ،ج45،ص59

6.مناقب آل ابی طالب،ج4،ص110-111