بچه هیئتی پاکی بود و اهل دل و اهل مسجد و ولایی و ..؛ تازه نامزد کرده بود؛ خیلی مشتاق بود و انتظار می کشید که مراسم ازدواجش هم سر برسه؛ نصف دینش هم کامل بشه؛ تو خیال خودش هم عشق بازی می کرد.. که صاحب دو سه پنج تا بچه هم بشه و سرباز آقا تربیتشون کنه و جمعیت شیعیان رو ببره بالا و الی آخر..؛ وسط دعای فرج با خودش گفت که اگه امام زمان ظهور کنه و بانگ هل من ناصر بده و ما هم بریم سمتش و شهید بشیم در رکاب آقا.. دیگه به اون فکرها و آرزوهام نمی رسم، تو ذوقش زده شد.. بعد به فکرش رسید، کو حالا تا آقا بیاد، یواشکی به خودش گفت، کاش کمی دیرتر بیاد تا هم دینم کامل بشه! و هم با خودسازی بتونم تقوام رو ببرم بالا! و هم بچه هام رو سرباز آقا تربیت کنم!… تا موقع ظهور ان شاء الله دیگه وظایفم! رو انجام دادم.. و آماده ی شهادت..!
- تازه کنکور داده بود و دانشگاه قبول شده بود، غیر مستقیم می خواست که تا قبل از ظهور آقا و شهادتش! در رکاب آقا، حداقل یکی دو سال محیط دانشگاه و دانشجو بودن رو تجربه کنه.. بعد، آقا بیاد و او هم لبیک بگه و زندگی و منافعش رو رها کنه و بره سمت آقا.. و جانش رو در راهش بده..
- بعضی بچه ها، میخوان ظهور کمی عقب بیفته، تا یه گوشی لمسی بخرن.. بعد که خوب باهاش حال کردن و سیر شدن، اونوقت آماده ی شهادت بشن…
ـ با خودش می گفت، در بهشت هم "پورشه” وجود دارد!!
- خیال خام سربازی و شهادت در رکاب دوست.. ول معطلیم…
- به قول خود آقا، اگر به اندازه یک لیوان آب، ما رو می خواستید، ظهور می کردیم..
- با خودم میگم، بهتره قبل از ظهور، مُرد، تا وقت ظهور برای لبیک گفتن، دو دل نشیم..
بخش اول گفت و گوی عقیق با استاد حسین انصاریان:
