۱۸ شهريور ۱۴۰۳ ۵ (ربیع الاول ۱۴۴۶ - ۴۰ : ۰۳
امير المؤمنين على (ع) درحدیثی، انسان را از فخر فروشی برحذر داشتند.
عقیق: متن حدیث را از کتاب روضة الواعظين منتشر می کند.
قَالَ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ(ع) مِسْكِينٌ ابْنُ آدَمَ مَكْتُومُ الْأَجَلِ مَكْنُونُ الْحُلَلِ مَحْفُوظُ الْعَمَلِ تُؤْلِمُهُ الْبَقَّةُ وَ تَقْتُلُهُ الشَّرْقَةُ وَ تُنْتِنُهُ الْعَرْقَةُ مَا لِابْنِ آدَمَ وَ الْفَخْرَ أَوَّلُهُ نُطْفَةٌ وَ آخِرُهُ جِيفَه
امير المؤمنين على (ع) فرموده است، آدمى زاده بيچاره و درمانده كه مرگش پوشيده و بيماريها و دردهايش نهان است. و كردارش در نامه عملش جمع و حفظ مىشود. پشه آزارش مىدهد و با قطره آبی كه در گلويش گیر کند، كشته مىشود و عرق بدنش او را بدبو مىسازد. آدمى زاده را که آغازش نطفه و پايانش مردار، با فخر چه كار است،. نه مىتواند خود را روزى دهد و نه مىتواند مرگ خويش را از خود براند.
پی نوشت:
روضة الواعظين و بصيرة المتعظين ج2 ص413
منبع:حوزه