1- رحلت حُذيفه بن يمان
حذيفه بنيمان يکي از اصحاب بزرگوار رسول گرامي اسلام و از خواص اميرمؤمنان علي (عليه السلام) بود. حذيفه يکي از هفت نفري بود که بر جنازه ي مطهر حضرت صديقه ي طاهره، فاطمه ي زهرا (عليهاالسلام) نماز خواند.
در جريان توطئه ي قتلي که منافقان پس از واقعه ي غديرخم چيدند و مي خواستند در بازگشت از غديرخم در مسير اهي که از ميان کوه مي گذشت شتر پيامبر (صلي الله عليه و آله و سلم) را بترسانند تا برمد و حضرت به دره سقوط کند، که جبرئيل اين نقشه را به اطلاع رسول خدا (صلي الله عليه و آله و سلم) رسانيد.
پيامبر (صلي الله عليه و آله و سلم) چون به محل مورد نظر رسيد، منافقان با چهره هاي بسته هر کدام ظرفي که داخل آن پر از سنگ ريزه بود، رها کردند و شروع به سر و صدا و فرياد نمودند؛ اما عمار، مهار ناقه ي رسول خدا را محکم گرفته و حذيفه هم در کنار آن حضرت بود که سرانجام توطئه ي پليد آن منافقان کور دل نقش بر آب شد. پيامبر اکرم منافقان را يک به يک به جناب حُذيفه معرفي نمود که آن ها عبارت بودند از: ابوبکر، عمر، عثمان، ابوعبيده، معاذ بن جبل، سالم، معاويه، عمرو بن العاص، طلحه، سعد بن ابي وقاص، عبدالرحمن بن عوف، ابوموسي اشعري، مغيره بن شعبه و ابوهريره، که حذيفه همه را به خاطر سپرد و به همين دليل غاصبان خلافت بعد از آن واقعه از حذيفه مي ترسيدند که مبادا آن ها را به مردم معرفي کند. (1)
حذيفه سال ها والي مداين بود و چهل روز پس از آن که اميرمؤمنان علي (عليه السلام) به خلافت رسيدند، در آن جا رحلت فرمود و به خاک سپرده شد. او قبل از رحلت به دو فرزندش، صفوان و سعيد، وصيت کرد که هميشه ملازم اميرمؤمنان (عليه السلام) باشند و ايشان هم به وصيت پدر عمل نمودند تا در جنگ صفين به شهادت رسيدند. (2)
2- ورود کاروان اسراي اهل بيت عليهم السلام به بعلبک
بنابر نقلي، کاروان اسراي اهل بيت عليهم السلام در بيست و هشتم محرم سال 61 هـ .ق در مسير شام وارد شهر بعلبک شدند که مردم جاهل اين شهر به استقبال نيزه داران و مأموران حکومتي رفتند و از آن پذيرايي مفصلي نمودند. حضرت ام کلثوم (عليهاالسلام) با ديدن اين منظره در حق آنان نفرين کردند. (3)
3- تبعيد امام جواد (عليه السلام) به بغداد
در 28 محرم سال 220 هـ .ق امام جواد (عليه السلام) به دستور معتصم از مدينه به بغداد تبعيد شد. (4)
معتصم براي اينکه امام جواد (عليه السلام) را بيشتر زير نظر داشته باشد و ارتباطات شيعيان را با آن حضرت کنترل و محدود کند، دستور داد تا امام از مدينه به بغداد هجرت نمايد.
پی نوشتها:
1. ارشاد القلوب: ج 2، ص 195 - بحارالانوار: ج 28، ص 99.
2. منتهي الآمال: باب اول، فصل دهم، ص 171.
3. قلائد النحور: جلد محرم و صفر، ص 332.
4. الارشاد: ج 2، ص 295.
کد خبرنگار 211007
بخش اول گفت و گوی عقیق با استاد حسین انصاریان:
