عقیق: مرحوم آیتالله حائری شیرازی با بیان حکایتی از یکی از اصحاب امام صادق(ع) به بیان نکتهای درباره دل بستن به دنیا پرداخت.شخصی عبایی داشت، عبای بسیار ظریف و پاکیزهای بود، گفت که این عبا را مثلاً در روز عیدی یا مناسبتی یا ولادتی بازش کردم و پوشیدم و راه افاتدم که خدمت امام صادق(ع) بروم، در راه و در کوچهای که تنگ بود با باربری با الاغش که بار نخاله و اینها داشت، مواجه شدم و هنگام عبور از کنار این حیوان، بین حیوان و دیوار گیر کردم و این عبای ظریف پاره شد.
حال میخواستم خدمت امام صادق(ع) بروم، ماندم که چه کنم، ناچار آن قسمت پاره عبا را جمع کردم و در دست گرفتم که زیاد معلوم نباشد و رفتم خدمت آقا. امام تا مرا دید گفت عبایت چرا پاره است؟ بعد امام انگار که از علاقه من به عبا خبر داشت، گفت که اگر چیزی در نظرت جلوه کرده، زیاد نگاهش نکن که در ذهنت بزرگ نشود، فراموشش کن.یعنی اگر چیزی بت تو شد، بتت را میشکنند، پس دل نبندید.
