روایات ما در مورد ظهور دو گونه است.برخی علائم ظهور را بیان می کنند و می گویند: در دوره ای از تاریخ اتفاقی می افتد.از هزارسال پیش علائم ظهور شروع شده.نزدیک به 1200 موررد علائم ظهور در مقاطع مختلف اتفاق افتاده.
این حوادث ربطی به ظهور ندارند،فقط نشانه این است که هنوز ظهور اتفاق نیفتاده است،اما یک دسته روایات دیگر لحن متفاوتی دارد.
جمعیتی از مشرق قیام می کنند و بسترسلطنت حضرت(عج) را فراهم می کنند.این روایات یکی دوتا نیست.روایاتی که لحنش به بیان علائم سبب ساز می پردازد.عواملی سبب ظهور می شوند و بستر آن را فراهم می کنند.
روایتی از حضرت باقر(ع) است که می فرمایند : من می بینم جمعیتی را که قیام از مشرق می کننو دنبال حق می گردند...تا اینکه قیام می کنند و قدرت حق را به دست می آورند.این جمعیت این قدرت را به دست کس دیگری غیر از صاحب او واگذار نمی کنند.کشته های آنها جزءشهدا هستند و اگر آن زمان را من درک می کردم، خودم را آماده می کردم برای آن صاحب امر(عج).
ما منتظر امام زمانیم یا امام زمان منتظر ماست؟
به طور حتم او منتظر ماست.جامعه آماده نیست،شرایط فراهم نیست.این شرایط را چه کسی باید فراهم کند؟آمادگی دونوع است:
1- آمادگی سبب ساز برای ظهور
2-آمادگی غیر مرتبط با ظهور
منبع: علیرضا جلالیان ،صبح صادق
211004/
بخش اول گفت و گوی عقیق با استاد حسین انصاریان:
