عقیق: انگار گریهها بعد از آن همه جاری شدن بر گونهها،
به اسارت چشمها میروند! محبوس میشوند و تازیانه فرو نیامدن میخورند! شلاق
نباریدن در شام بی حسینیه! شام بی روضه! خرابه بی تکیه! کنج رنج! آرام آرام از
تعداد پرچمها و داربستها و کتیبهها کم میشود. و همین خداحافظی، مترادف با غم
میشود. خداحافظ لباس مشکی! خداحافظ شال سیاه!*
* بخشی از نوشته وبلاگ قطعه 26
کدخبرنگار:212110
