عقیق: روایات بسیاری از ائمه معصومین(ع) در باره مقام و منزلت زائران امام حسین(ع) نقل شده است. شیخ جعفر شوشتری در کتاب خصائص الحسینیه به بررسی ویژگی های زائران امام حسین(ع) قبل از شهادت ایشان پرداخته است. در ادامه به دو مطلب در این باره اشاره کرده ایم.
ویژگی های زائران حسینی قبل از شهادت آن حضرت که دارای اقسام گوناگونی هستند:
1_ نخستین کسانی که حضرت امام حسین(ع) را پیش از شهادتش زیارت کردند، فرشتگان بودند. روایتی از امام صادق(ع) نقل شده که می فرماید: « آگاه باشید که فرشتگان الهی هزار سال قبل از آن که جد بزرگوارم حسین(ع) کربلا را محل شهادت خویش قرار دهد، آن سرزمین را زیارت کردند.»
2_ پیامبران خدا نیز، کربلا را پیش از شهادت امام حسین(ع) زیارت کردند، روایتی در این زمینه نقل شده که می فرماید: « تمام پیامبران سرزمین کربلا را زیارت کرده اند که در آن ماه فروزانی دفن خواهد شد.»
3_ موجودات و اشیاء گوناگون از قبیل کشتی نوح،تاج و تخت سیار سلیمان، گوسفند اسماعیل و آهویی که با مسیح(ع) گفتگو کرد نیز هر کدام با روشی خاص، محل شهادت امام حسین(ع) را قبل از شهادت زیارت کردند.
4_ هر کدام از یاران و اصحاب امام حسین(ع) که در رکابش به فیض شهادت نایل می آمدند، در هنگام آماده شدن برای نبرد با دشمن بصورت سواره یا پیاده و با شیوه ای خاص به حضور امام حسین(ع) شرفیاب می شدند و در برابرش این چنین عرض ارادت می کردند:
« السلام علیک یا اباعبدلله،السلام علیک یابن رسول الله»
و امام در پاسخ می فرمود:« و علیک السلام، و نحن خلفک، فمنهم من قضی تحبه و منهم من ینتظر و ما بدلوا تبدیلا؛ درود و سلام بر تو، ما نیز به شما ملحق می شویم، از ایمان آوردگان مردانی هستندکه در پیمانشان با خداوند وفا دارند، برخی از آنان بر سر پیمان خویش جان باختندو برخی دیگر در انتظارند و هرگز عهد و پیمان خود را دگرگون نمی سازند.»
دلیل توجه و اهتمام آنان برای چنین زیارتی، این بود که در زمان حیات خود به فیض زیارت عارفانه آن حضرت نایل شوند و بر اجر و پاداش شهادتشان افزوده شود.
بعضی از آن شهیدان با روش خاصی به زیارت آن حضرت شرفیاب شدند. مانند آن دو برادری که از طایفه غفار به نامهای عبدللله و عبدالرحمن بودند و با فاصله زیادی امام حسین(ع) را زیارت کردند و از روی ادب گفتند:« السلام علیک یا أبا عبدالله» امام از آنان خواست نزدیکتر شوند، هر دو جلو آمدند، بعد از سلام گفتند ما آمده ایم در کنار شما بجنگیم و در این راه به شهادت برسیم. آن حضرت جواب داد: درود و رحمت و برکات خداوند بر شما باد.
پس از آن، دو جوان دیگر نزد امام آمدند که به شدت می گریستند. حضرت علت گریه آنان را پرسید و فرمود: « ای فرزندان برادر چرا گریه می کنید؟ امیدوارم دیدگان شما از این پس روشن گردد.»
آنها گفتند: فدایت شویم، به خدا قسم برای خود نمی گرییم . بلکه گریه ما برای شماست که طوفان حوادث و بلا بر شما احاطه کرده و ما توان یاری شما را نداریم.
حضرت به آنان فرمود: « خداوند برای این همدری ها و دلسوزی هایتان جزای خیر دهد و بهترین پاداش اهل تقوا را بر شما ارزانی دارد.»
یکی دیگر از زیارت ویژه آن حضرت، زیارت علی اکبر فرزند برومند امام حسین(ع) بود که پس از نبردی شجاعانه، در آخرین لحظات شهادت خود که برروی زمین افتاده بود، رو به جانب پدر کرد و این چنین امام خود را زیارت نمود: « یا أبتاه علیک منی السلام؛ پدر جان ! سلام و درود فرزندت را پذیرا باش.»
اما علت تأخیر سلام او به پدر بزرگوارش این بود که تمام شهیدان قبل از رفتن به سوی میدان نبرد، حضور امام شرفیاب می شدند و آن حضرت را زیارت می کردند. اما زمانیکه علی اکبر(ع) به سوی میدان نبرد حرکت کرد، حضرت او را بدرقه کرد و در جایگاه خود مستقر نبود تا فرزندش ایشان را در آن وقت زیارت نماید و سبب سلام کردن با لفظ« علیک» بدان جهت بود که سلام و درود او برای خداحافظی بود و سلام جدایی غیر از سلام تحیت بوده و جواب آن متفاوت است و لذا امام حسین(ع) با شنیدن این سلام حالش دگرگون شد، توان و نیروی خود را از دست داد و فرمود: فرزندم تو را به شهادت رساندند.
کدخبرنگار:211001
بخش اول گفت و گوی عقیق با استاد حسین انصاریان:
