وقتی دعای کمیل می خواند، در و دیوار هم زار می زدند

اولاً دعای کمیل را شب های جمعه در ساعات اولیه شب نمی خواندند و یک ساعت به اذان صبح می خواندند که در واقع ترویج سحرخیزی است. ایشان روی بحث سحرخیزی بسیار تاکید داشتند و به همه هم سفارش می کردند که سحرخیزی منوط به این نیست که سحر بلند شوید و حتماً عبادت کنید، اگر حوصله نماز، قرآن و دعا هم نداشتید هم بلند شوید و یک چای بخورید این خودش ثواب و برکت دارد.

ساعت‌های آخر شب تا قبل از اذان صبح را سحر می‌گویند، اگر شب یعنی از اذان مغرب تا اذان صبح را به سه قسمت تقسیم کنیم یک سوم آخر آن می شود سحر که ای کاش در تقویم‌های ما که همه چیز را می نویسند ساعت آغاز سحر را هم بنویسند تا افراد وقت سحرشان را بشناسند.

آیت الله شاه‌آبادی دعای کمیلشان را در وقت سحر می‌خواندند به مسجد می‌آمدند و گاهی اوقات منتظر می‌شدند تا سرایدار مسجد را باز کند؛ ایشان دعای کمیل می‌خواندند و مردم جمع می‌شدند و بعضی‌ها می‌گویند نمی‌دانیم که چه جوری بود وقتی دعای کمیل می خواندند انگار در و دیوار هم زار می‌زد.

آقای حاج حسین محمد اخوان که در قید حیات هم هستند، می‌گویند: شما باور نمی‌کنید در دعای کمیل وقتی به آیات عذاب می‌رسیدند، صدای ناله را از در و دیوار هم می‌شنیدیم، این قدر روی عالم تاثیر می‌گذاشت.

از پدرخانم حاج آقای انصاریان نقل شده که می گفتند، من 16 ساله بودم و خانه‌مان به مسجد دور بود و به سحر دعای کمیل نمی‌رسیدیم، یک جمعی بودیم که شب نماز مغرب و عشا می خواندیم و همان جا می‌ماندیم که دعای کمیل بخوانیم.

دعای کمیل چه فضایی را ایجاد می‌کند که یک جوان را تا آن موقع شب در این برف و باران می‌کشاند، حتی عده ای می‌گفتند ما صبح بیدار می‌شدیم و نیاز به غسل داشتیم بچه ها کمک می کردند که یخ حوض را بشکنیم و پرده‌ای بگیریم و بتوانیم قبل از دعای کمیل غسل کنیم تا طهارت داشته باشیم.

واقعاً مراسم دعای کمیل آقای شاه‌آبادی به گونه ای بود که اگر کسی جذب آن می شد، همه گونه سختی را به خودش راه می‌داد و اصلاً احساس ناراحتی نمی‌کرد و اکنون یک چند سالی است در حرم حضرت عبدالعظیم نزدیک اذان صبح دعای کمیل می خوانند و این سنتی است که آقای شاه آبادی گذاشتند.

منبع: خبرگزاری دانشجو

کدخبرنگار:211001