عقیق: عزاداری و اقامه عزا و گریه کردن بر
عزیزان از دست رفته از جانب معصومین (ع)رایج بوده است. چنانکه حضرت زهرا(س) به خاطر گریه شبانه روزی برای پدر بزرگوارش مورد اعتراض قرار گرفت
و به ناچار بیت الحزان را بنا نهاد. دست حسن و حسین(ع) را می گرفت و
برای عزاداری و گریه به آنجا می رفت. ائمه اطهار (ع) نیز برای امام حسین (ع)عزاداری و
سوگواری می کردند. با نگاهی گذرا به زندگی ائمه معصومین متوجه اهمیت عزای سالار شهیدان در کلام و رفتارشان می شویم. این
مطلب کوشیده تا مواردی از شیوه اهل بیت را در عزای سالار شهیدان بیان کند.
از امام صادق(ع) روایت شده است:
پس از حادثه عاشورا هیچ بانویی از بانوان بنی هاشم، سرمه نکشید و خضاب ننمود و از
خانه ی هیچ یک از بنی هاشم دودی که نشانه پختن غذا باشد بلند نشد تا آنکه ابن زیاد به هلاکت رسید. ما پس از فاجعه ی خونین
عاشورا پیوسته اشک برچشم داشتیم.
عزاداری امام سجاد(ع) بر سیدالشهدا(ع)
حزن امام سجاد علیهم السلام بر آن حضرت به صورتی بود که دوران زندگی آن حضرت همراه با اشک بود. عمده اشک آن حضرت برمصائب سید الشهدا بود و آنچه بر عمو ها، برادرها، عموزده ها و عمه ها و خواهرانش گذشته بود تا آنجا که وقتی آب می آوردند تا حضرت میل کنند اشک مبارکشان جاری می شد و می فرمود: چگونه بیاشامم در حالی که پسر پیامبر را تشنه کشتند؟و می فرمودند:هرگاه شهادت اولاد فاطمه زهرا(س)را به یاد می آورم گریه ام می گیرد.
امام صادق علیه السلام به زراره فرمودند: جدم علی بن الحسین هرگاه حسین ابن علی را به یاد می آورد آن قدر اشک می ریخت که محاسن شریفش پر از اشک می شد و حاضران بر گریه ی او گریه می کردند. ازآنجایی که حضرت زین العابدین(ع) هنگام شهادت پدرشان در کربلا حضور داشتند و از عمق فاجعه آگاه و چگونگی شهادت آن عزیزان را مشاهده کرده بو دند بنب براین روایات معتبر آن حضرت تمام عمر باقیمانده ی خویش را عزادار بودند و بر شهدای کربلا گریه می کردند. چنانکه اگر غذایی را خدمت ایشان قرار می دادند اشک از چشمان مبارکشان جاری می شد تا جایی که گاه غلامی از او میپرسید:آیا حزن و اندوه شما تمام نمی شود؟حضرت می فرمودند:وی بر تو یعوب دوازده فرزند داشت یکی از آنها ناپدید شد و یعقوب از شدت اند و چشمانش سفید شد. در حالی که یوسف فرزندش زنده بود ولی من پدر، برادر، عمو و تعدادی از یاران پدرم را دیدم که ذبح شده و به خون آغشته بدند پس چگونه حزن واندوهم تمام شود؟
آمده است که امام صادق علیه
السلام درباره ی جدشان امام سجاد علیه السلام فرمودند: او چهل سال بر پدرش گریه کرد
در حالی که روز ها روزه و شب ها شب زنده داری می کرد و هنگامی که هنگام افطار فرا می
رسید و یکی از غلامانشان برای ایشان غذا می آورد و عرض می کرد:ای مولای من میل
کنید امام می فرمود:فرزند
رسول خدا گرسنه شهید شد. فرزند رسول خدا تشنه شهید شد، همین طور این کلام را تکرار
می کردند و گریه می کردند تا غذا و آب با اشک مخلوط می شد و این وضعیت ادامه داشت تا این که خدای خویش را ملاقات کرد
و به دیدار حق شتافتند.
منبع: خیمه
کدخبرنگار:211001
بخش اول گفت و گوی عقیق با استاد حسین انصاریان:
