مراسم شب تاسوعا ، با سخنرانی حجت الاسلام سید عبدالحمید شهاب و مداحی حاج روح اله بهمنی در حسینیه بیت الحسین(ع) برگزار شد.
به گزارش عقیق ، در این مراسم که با حضور صدها نفر از عاشقان اهلبیت(ع) همراه بود ، حجت الاسلام شهاب به تبیین مقام و منزلت قمر بنی هاشم حضرت ابالفضل(ع) پرداخت که متن این سخنان در ادامه می آید:
عن علی بن الحسین(ع) :« إن لِعمّی العباس درجةً یغبطه جمیعُ الشهدا یوم القیامة»
امام سجاد(ع) فرمودند: خداوند برای عمویم عباس جایگاهی را نزد خودش در نظر گرفته که تمام شهدا از صدر اسلام، حتی شهدای یوم عاشورا، تا صبح قیامت در مقام او غبطه می خورند.
شخصیت وجودی حضرت عباس(ع)، تمام آن چه را که به عنوان یک شخصیت برتر از حیث شجاعت و وفاداری شناخته شده است، از رحِم پاک مادرش بهره گرفته است.
مادر، نقش اساسی در تربیت فرزند دارد. خداوند در مورد عیسی(ع) می فرماید که اگر بر زبان او در نوزادی، جاری کرد که «إنی عبدلله. آتانیَ الکتاب....» تمام صفات حمیده این پیغمبر، تمامش نشأت گرفته از مریم عذراست. خداوند به او (مریم) فرمود «ان الله اصطفاکِ و طهّرکِ».
خیلی تأثیر دارد مادر. امام حسن(ع) و امام حسین(ع) تمام شخصیتشان را از رحِم مادرشان گرفته اند. اثر وضعیِ مهمی در تربیت فرزند دارد رَحِم مادر.
خب، چه ویژگی هایی این شخصیت دارد که امامی مثل حضرت سجاد(ع) قائل به برتری او از تمام شهدا می شود؟ وقتی این طور می گوید، خب در بین این شهداء، حمزه سیدالشهداء نیز هست. شخصیتی مثل حمزه سیدالشهداء پشت پای حضرت عباس است. چه ویژگی هایی در این عباس است؟
وقتی شخصیت ایشان را بررسی می کنیم، وجود چند عامل در ایشان نمایان است. اولین مسأله ای که درباره ایشان مطرح است، بحث عبودیّت و اطاعت است. ضریب اطاعت پذیری او خیلی بالا بود. «یا أیها الذین آمنوا اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و اولی الامر منکم» این آیه را نصب العین قرار داده بود.
نوعِ نگاهش به حسین بن علی(ع)، نگاه برادرانه نبود که شائبه احساسی و عاطفی بودن در آن باشد. بلکه به حکمِ امام زمانش نگاه می کرد. و این اطاعت پذیری از تربیت مادرش به او رسیده بود. مادر ایشان اطاعت پذیریِ بالایی از امیرالمؤمنین(ع) داشتند. در طول زندگی اش با علی(ع) عنصرِ اطاعت پذیری، کاملا مشهود بود در ایشان. طبیعتا مولودِ همچنین مادری، این اطاعت پذیری در او نهادینه می شود.
در حج آخرِ امام حسین(ع)، حضرت دیدند دیگر مکّه جای ایشان نیست. چرا که بسیاری، در زیر لباس های احرامشان شمشیر آماده کرده اند بری کشتن امام(ع). حضرت با دیدن این صحنه ها، به عباس(ع) فرمودند از تو انتظار می رود دفاع عملی از امامت و منطق امامت کنی. قمر بنی هاشم، بدون هیچ تعلل و اما و اگر و درنگی و بدون هیچ شکی اطاعت کرد. هیچ نگفت. فقط به این نتیجه رسید که اطاعت از اولی الامر، اطاعت از خداست.
رفت بر بام کعبه نشست. وقتی شروع به خطبه خواندن نمود و کفار را خطاب قرار داد، تمام حاجی های پیرمرد، گفتند گویی علی(ع) است که بر کعبه خطبه می خوانَد! همه این ها در راستای دفاع از منطق امامت است و خدا نیز در برابر این کارهای او، برای او جلوه کرد.
در منطق عبد صالح خدا، اگر ولیّ امر را اطاعت می کند، برای این است که به مقام عبودیت خدا برسد. تمام شرافتی که عباس بن علی دارد از یک منطق است «السلام علیک ایها العبد الصالح المطیع لله و لرسوله و لامیرالمؤمنین ....»
اولین فاکتوری که امام به عنوان فاکتور برتر شخصیت عباس بن علی بیان می کند، اطاعت و بندگی خداست.
فاکتور دوم در زیارت حضرت عباس(ع) است. «ای کسی که یاری رساندی برادرت را.» نصرت دین خدا، این طور است که هر کس دین خدا را یاری کرد بالا رفته است. خدا او را بالا می بَرَد. از جوان ۱۸ ساله را خدا بالا برد تا پیرمرد ۸۰ ساله. حنظله شامی ۱۸ سالش بود. ۷ روز بود عروسی کرده بود. وقتی ندای امام حسین(ع) را شنید، خواست بیاید به کمکِ ایشان. اما چون شرایط نامناسب بود، به عنوان نفوذی وارد سپاه شام شد و در شب عاشورا خودش را رساند به خیمه های امام. امام حسین(ع) داشت خارهای اطراف خیمه ها را می کَند. حنظله نزدیک خندق ها شد، امام حسین ناگهان خطاب کرد:«حنظله شامی، ساعت ها بود منتظرت بودم!!» . نگاه کنید! خودِ امام به طرف یاری کننده دین می آید!
حنظله آمد در محضر امام. فردا هنگام نماز، به ایشان عرض کرد اجازه بدهید در برابر شما بایستم تا نماز بخوانید. هر تیری به طرفش آمد با بازوهایش می گرفت. تیر آخر به حنجره اش خورد و افتاد بر زمین. بعد از نماز، اباعبدالله آمد او را در بر گرفت. از امام پرسید:«ای پسر زهرا، آیا به عهدم وفا نمودم؟» حضرت پاسخ دادند:«والله می بینم که ملائکه از عرش دارند می آیند برای طواف بدن تو!!»
نصرت دین خدا آدم را وجیها عند الله می کند. در زیارت ابالفضل آمده است که :سلام بر تو که در هر حالی دین خدا را یاری کردی. در هر حالی باید خدا را نصرت کرد. این مطلب برای حضرت عباس(ع) کاملا متعیّن است. لحظه ای از یاری امام حسین(ع) دست بر نداشت. تمام فشارها ذره ای بر همتش تاثیر نگذاشت.
وقتی دو دستش از بدن جدا شده بود، در روایت دارد که مثل ناودان خون از دستانش فَوَران می زد. سینه مبارکش را انداخت روی مشک و با دندان نگه داشته بودش. وقتی مشک را نیز با تیر زدند، دیگر افتاد!! تمام حرف ابالفضل این بود که خدایا به من نیرویی بده که در یاری امام زمانم، کم نیاورم!
فاکتور سوم، ادب او بود. همیشه پشت سر امام حسن و حسین (ع) راه می رفت. یک بار امام حسن(ع) برگشت و به او فرمود که: درست است مادرمان متفاوت است اما پدرمان یکی است عباس جان. ما به تو افتخار می کنیم که با ما راه بیای. عباس سرش را پایین انداخت و گفت«سیدی یا مولای» مادرم به من آموخته که هر مقامی پیدا کردی، جز نوکری در حق این خاندان نباید بکنی.
شب عاشورا وقتی امام حسین(ع) به علی اکبر فرمودند برو عمویت را صدا کن بیاید داخل خیمه، حضرت عباس به علی اکبر جواب داد: آن خیمه بچه های زهراست. من نمی توانم داخل بشوم. امام حسین خودش آمد و گفت چرا داخل نمی آیی عباس جان؟ عباس جواب داد: در این خیمه، دختران رسول الله(ص)، بچه های زهرا هستند. سیدالشهدا او را در آغوش گرفت و عباس آمد دم در خیمه نشست!
لذاست که عباس بن علی، برترین شهیدان است و برترین وسیله شفاعت است در قیامت.
کدخبرنگار:۲۱۲۱۱۳
