اهل تسنّن خودشان نوشته اند: عمرو عاص در حالى كه از ندامت، انگشتش را به دندان گرفته بود، وفات كرد. على (ع) بر حقّ بود، ولى اين ها نگذاشتند كه تا روز قيامت دنيا را آباد كند. هم چنين مانع شدند كه امام حسين (ع) دنيا را آباد كند. سلمان (رض) فرمود: «كرديد و نكرديد، حقّ على را برديد!»
يعنى مرتدّ شديد و مرتدّ نشديد و حقّ على را برديد و تا روز قيامت مردم را به ضلالت كشيديد. عرب ها هم سخن سلمان (رض) را به همين صورت نقل كرده اند. به حسب ظاهر مسأله از اين بالاتر بوده است؛ زيرا حق على و فاطمه (ع) و فدك را بردند و غير اولى را بر اولى مقدم داشتند و درب آهنين آوردند و سدّ نمودند.
در حديث آمده است كه:«لَوِ اجْتَمَعَ النَّاسُ عَلى حُبِّ عَلِىِّ بْنِ أَبِى طالِبٍ، لَما خَلَقَ اللّه النَّارَ.» اگر همه مردم بر محبّت علىّ بن ابى طالب گرد مى آمدند،خداوند هرگز آتش جهنّم را نمى آفريد.
و نيز آمده است: «وَلَوْ أَحَبَّ أَهْلُ الاْءَرْضِ عَلِيّا كَمَحَبَّةِ أَهْلِ السَّمآءِ، لَما عَذَّبَ اللّه أَحَدا بِالنَّارَ.» اگر ساكنان زمين مانند اهل آسمان، على (ع) را دوست مى داشتند، هيچ گاه خداوند كسى را با آتش جهنّم عذاب نمى نمود.
هر چند حديث به حسب ظاهر در مقام بيان مقام اميرالمؤمنين است، ولى محبّت او موجب تبعيّت از او، و تبعيّت از او موجب دخول در جنّت است. پس مطلب، مطلب ساده ای نیست. خیلی بزرگ است...
منبع: bahjat.ir
کدخبرنگار:۲۱۲۱۱۳
