عقیق: پنجمین امام شیعیان اثنی عشری، حضرت امام محمّد باقر(ع) است که از سوی
پیامبر اکرم(ص) به «باقر العلوم» ملقّب گردید. ضمن عرض تسلیت به مناسبت سال
روز شهادت این امام مظلوم(ع)، به همه شیعیان و علاقه مندان آن حضرت، در
این نوشتار کوتاه، نگاهی اجمالی به شخصیت و جوانب مختلف زندگانی امام محمّد
باقر "علیه السلام" با تکیه بر تبیین معارف الهی می افکنیم. امید است مورد
استفاده و قبول واقع شود.
شاهد حادثه کربلا و شکافنده علوم
امام
باقر(ع) بیش از سه سال از عمر خویش را در حالی که کودکی خردسال بود در عصر
جدّش امام حسین(ع) گذراند و در آغاز زندگی خویش از نزدیک، حادثه خونین،
اسفناک و تاریخی کربلا را شاهد بود. یعقوبی نقل می کند که حضرت باقر(ع)
فرمود: "هنگامی که جدّم حسین بن علیّ(ع) به شهادت رسید، من چهار ساله بودم و
شهادت آن حضرت و آنچه که در آن روز بر ما گذشت را به یاد دارم… ". امام
باقر(ع) در خلال امامت پدر بزرگوارش حضرت زین العابدین(ع)، از شاخسار رسالت
و امامت و علوم نبوی(ص) بهره ها برد و در دامن پاک خاندان وحی و امامت
پرورش یافت تا در آینده، مسئولیت رهبری و هدایت جامعه اسلامی و بشری را به
عهده گیرد. جابر بن عبّدالله انصاری، صحابی گران قدر رسول خدا(ص) می گوید:”
پیامبر اسلام(ص) به من فرمود: تو آن قدر عمر می کنی تا یکی از فرزندان مرا
از نسل حسین(ع) ملاقات خواهی کرد. او را « محمّد » می نامند، وی علم دین
را کاملا مو شکافی می کند، هنگامی که او را دیدی سلام مرا به او برسان”.
دانشمندان هم عصر آن حضرت، سخنان شگفت انگیزی از علوم و دانش های امام(ع)
را نقل کرده اند که در کتاب های حدیثی و تاریخی ضبط شده است.
روایت تکاندهنده امام باقر(ع) درباره حوض کوثر
حضرت امام محمد باقر(ع)
میفرمایند: روز قیامت، چون جماعتی را از کنار حوض کوثر دور میکنند، حضرت
رسول(ص) میگریند و میفرمایند: چگونه نگریم بر جماعتى که از شیعیان
علىبنابىطالب بوده و به سوی دوزخ روان میشوند؟!
به گزارش فارس، در کتاب «بشارة
المصطفى» و «مجالس» شیخ مفید و «أمالى» شیخ طوسى روایت کردهاند از شیخ
مفید، از ابن قولویه، از حسین بن محمد بن عامر، از مُعَلّى بن محمد، از
محمد بن جمهور عَمِّى، از ابن محبوب، از أبو محمّد وابِشى، از أبو وَرْد که
گفت: از حضرت امام محمّد باقر علیهالسلام شنیدم که مىگفت: چون روز قیامت
بر پا شود، خداوند همه مردم را عریان و پابرهنه در زمین هموارى جمع
میکند؛ و آنها را در راه محشر به قدرى متوقف میدارند که همگى عرق بسیارى
مىکنند و نفَسهاى آنان به شدت میزند، و به قدرى که خداوند اراده کرده است
درنگ مىکنند؛ و این است معناى گفتار خداوند تعالى: «فَلَا تَسْمَعُ
إِلَّا هَمْسًا؛ و در آن وقت (اى پیامبر) نمىشنوى مگر صداى آرام و بدون
صوت را.»
در این حال منادى از عرش ندا میکند:
کجاست پیامبر امّى؟ خلایق میگویند: این صداى تو به همه رسید و همه شنیدند،
آن پیامبر را با اسمش صدا کن!
منادى ندا میدهد: کجاست پیامبر رحمت:
محمد بن عبدالله؟ رسولالله صلّى الله علیه و آله و سلّم بر پا مىایستد، و
از همه مردم جلوتر مىآید تا اینکه مىرسد به حوضى که طول آن به قدر مسافت
ما بین أیْلَة و صَنْعَاء است، و در کنار حوض مىایستد. و پس از آن صاحب
شما را ندا مىکنند؛ او هم به جلو مىآید، و در برابر مردم با رسول الله
وقوف مىکند.
سپس به مردم اجازه داده مىشود و آنان
به حرکت در مىآیند. و در آن وقت، مردم به دو دسته تقسیم مىشوند: جماعتى
در حوض وارد مىشوند، و جماعتى را از حوض دور مىکنند و چون رسولالله صلّى
الله علیه و آله و سلّم ببیند که از محبان ما اهلبیت کسى را از حوض دور
کنند گریه میکند و میگوید: اى پروردگار من! شیعه على! اى پروردگار من!
شیعه على!
در این حال خداوند فرشتهاى را
مىگمارد که از آن حضرت بپرسد: اى محمد! سبب گریه شما چیست؟! رسول الله
میگوید: چگونه نگریم بر جماعتى که از شیعیان برادرم علىّ بن ابى طالب
هستند، و من آنان را مىنگرم که از حوض دورشان کردهاند، و به جانب أصحاب
دوزخ روان ساختهاند!؟
خداوند عز و جل میگوید: اى محمد! من
از گناهان آنها گذشتم، و همه را به تو بخشیدم. و من آنان را به تو و به
کسانى که از ذریه تو هستند، و آنان آن ذرّیه را دوست دارند و ولایت آنها را
برعهده گرفتهاند، ملحق ساختم، و آنها را از زمره و جمعیت تو قرار دادم و
در حوض تو وارد کردم و شفاعت تو را درباره آنان پذیرفتم و به همین دلیل تو
را مکرم و گرامى داشتم.
و حضرت باقر علیهالسلام گفتند: در آن
روز چه بسیار از مردان و زنان گریه کنندهاى که چون این جریان را ببینند،
فریاد مىزنند: یامحمداه! و هیچ یک از موالیان ما و از محبان ما نمىماند
مگر آنکه در حزب ما قرار مىگیرد و با ما وارد در حوض ما مىشود.
منبع: مشرق
کدخبرنگار:211001
