آیت الله مصباح یزدی در گفتاری به تبیین خوف الهی پرداخته اند که در ادامه گزیده ای از سخنان ایشان را آورده ایم: برای این که فریب شیطان را نخوریم و ان ایشان را آدریابیم شناختی که ما از خداوند داریم چقدر به معرفت حقیقی نزدیک است باید از آیات و روایات در این زمینه بهره مند شویم.
با توجه به آیه 28 سوره فاطر، خوف و خشیت لازمه معرفت و ایمان به خداوند است. معنای صحیح و کامل خوف و خشیت ترس از آتش جهنم نیست، شناخت صحیح خدا، خوفی دائمی در انسان پدید می آورد مبنی بر این که نکند از نظر خدا بیفتد.
در سوره های رعد و نحل به خوف ملائکه از خداوند اشاره می کند حال آن که می دانیم ملائکه معصوم اند، بهشت و جهنم برای آنها نیست که ترس از عذاب داشته باشند. از این آیات در می یابیم که معنای حقیقی و کامل خوف فراتر است.
انسان های با معرفت یک حالت انفعالی در برابر قدرت الهی دارند، بریدن از خود و انقطاع و این که احساس کند هیچ چیز از خود ندارد و در مقابل کسی قرار گرفته که سیطره کامل بر او دارد. لازمه خوف احساس عجز و ناتوانی در برابر خداوند است.
گریه در برابر خدا یکی از نشانه های خوف و خشیت است. البته این گریه تنها مختص به ترس از عذاب نیست بلکه اهل معرفت از ترس این که مبتلا به دوری از خدا نشوند اشک می ریزند. می ترسند که در اثر وسوسه های شیطانی بلغزند و از چشم خدا بیفتند.
در واقع می توان این طور گفت که خوف از خدا قله حکمت است. امیرالمؤمنین (ع) می فرماید: نهایت معرفت خشیت است و در جای دیگر می فرماید: من تعجب می کنم کسی که علم به خدا دارد چگونه شدت خوف پیدا نمی کند. کسی که واقعا خدا را می شناسد باید خوفش بیشتر باشد.
منبع: رسا
کد خبرنگار/ ۲۱۲۱۱۳
