یکی از استادان نقل میکرد که در خواب، مرحوم آیت الله حاج شیخ عبدالکریم حائری (ره) را دیدم. پرسیدم: آیا شما در آن عالم عذاب هم میشوید؟ فرمود: یک عذاب دارم و آن این حسرت و غصه است که چرا بیشتر به یاد خدا نبوده ام. دلم برای آن لحظاتی میسوزد که به یاد خدا نبودم. این بزرگ ترین عذاب برای من است!!
به راستی چرا انسان تا زمانی که در این عالم به سر میبرد، به یاد خدا و ذکر خدا توجه ندارد. باید بدانیم که اگر در این دنیا نتوانستیم خدا را یاد کنیم، در آن دنیا نیز فرصتی داده نمیشود.
بیاییم در شبانه روز، فرصتی را به او اختصاص دهیم. در هنگام ظهر، اگر هم کاری داریم، به نماز اهمیت بیشتری دهیم، چون هیچ کاری مهمتر از نماز و ملاقات با خدا نیست. این کار اثر دیگری نیز دارد. به ویژه برای کسانی که خانواده تشکیل داده اند، چرا که فرزندان شان نیز اهل نماز شده و برای نماز اهمیت قائل میشوند.
یکی از علل بی توجهی فرزندان به نماز، این است که هنگام نماز هر یک از پدر و مادر به کاری مشغول اند و لذا فرزند میپندارد که شاید نماز اهمیت چندانی ندارد. و الا اگر بزرگترها به نماز بایستند، کودکان نیز میآیند. متأسفانه، بسیاری از خانواده ها به این امر چندان توجّهی ندارند...
منبع: پایگاه اطلاع رسانی استادآقا تهرانی
کد خبرنگار: ۲۱۲۱۱۳
