کنگره عظیم و معنوی حج از منظر عبادی و سیاسی در طول تاریخ اسلام یکی از بزرگترین گردهمایی های امت اسلامی است. در حقیقت فلسفه اصلی این سفر رسیدن به مقام تقوا و عبودیت پرودگار است.
امام صادق(ع) می فرماید :« وقتی که اراده حج می کنید لازم است قبلا خود را از هر آنچه به غیر خدا مشغول می کند، پاک کنید و امور خود را به خالق هستی بسپارید، بر او توکل کنید و در همه حرکات و سکنات، مقابل فرمان خداوند خاصعانه تسلیم شوید».
طبق روایات بر حج گذار واجب است تا حقوق مردم را که بر گردن اوست ادا کند و خود را چنان از لحاظ روحی و روانی آماده این سفر معنوی کند که گویا برگشتی نخواهد داشت.
هنگامی که فرد به میقات می رسد، غسل احرام کرده و ندای پروردگار را با جان و دل لبیک می گوید، آن زمان انسان از تمامی تعلقات مادی و دنیوی رها شده و تنها خود را در برابر پرودگار یکتا تسلیم می کند.
در واقع یک رنگی لباس احرام نشانه یکسان بودن مقام عبودیت بشر در نزد خداوند است. آنچه در این سفر معنوی حائز اهمیت است رسیدن انسان به مرتبه معرفت الهی و در پی آن حرکت بر مدار مسلمانی به معنای ناب کلمه است.
زائر حقیقی کسی است که تمام وجود خود را در اطاعت خدا قرار داده و از همه معصیت ها اجتناب کند، یاد خدا را در وجودش زنده نگاه دارد و پس از بازگشت از سفر معنوی حج مراقب کمین شیاطین نفس خود باشد
منبع: رسا
212113
