ايمان تنها دانستن نيست، بلکه عبارت است از شناخت همراه با التزام به لوازم شناخت، بدين معنا که انسان تصميم بگيرد آن چه را که شناخته در وجود خويش پياده کند. در فرهنگ قرآني بر ايمان و عمل، و به عبارت ديگر، بر ايمان و جلوه دادن ايمان در عمل تأکيد شده است، به گونهاي که هر جا سخن از ايمان است به دنبال آن عمل صالح ذکر شده است.
فرعون خطاب به اطرافيانش ميگفت: «من خدايى جز خودم براى شما سراغ ندارم» اما حضرت موسي (ع) ميفرمود: «تو مىدانى اين آيات را جز پروردگار آسمانها و زمين نفرستاده است.»
پس ايمان تنها دانستن نيست، بلکه عبارت است از شناخت همراه با التزام به لوازم شناخت، بدين معنا که انسان تصميم بگيرد آن چه را که شناخته در وجود خويش پياده کند.
لوازم شناخت ممکن است لوازمي ذهني مانند ياد خدا، يا لوازمي عملي مانند ذکر لفظي، نماز خواندن، ترک گناه و ... باشند. اين لوازم همان ايمان به خدا هستند که در ظروف مختلف تجلي يافته، ايمان را رشد ميدهند و رشد ايمان انسان را به خدا نزديک ميکند.
پس براي تقويت رابطه خويش با خداوند دو گام بايد برداشت: يکي از جنس علم و ديگري از جنس عمل. در فرهنگ قرآني بر ايمان و عمل، و به عبارت ديگر، بر ايمان و جلوه دادن ايمان در عمل تأکيد شده است، به گونهاي که هر جا سخن از ايمان است به دنبال آن عمل صالح ذکر شده (الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحات) . و هر جا سخن از عمل صالح است مشروط به ايمان شده است تا در سعادت ابدي انسان تأثير داشته باشد.
منبع: پایگاه اطلاع رسانی آیت الله مصباح یزدی
212113
