بعد از اینکه مرحوم آیت الله بروجردی (رض) به قم تشریف آوردند، مرجعیت به ایشان تعلق گرفت. همه ایشان را به مرجعیت معرفی کردند و تقریبا نزدیک مرجعیت مطلق بودند. ایشان را برای عمل پزشکی به تهران آوردند.
در راه بازگشت فرمودند من فکر می کنم نذر کردم اگر از این مریضی به سلامت عبور کنم خدمت حضرت رضا (ع) مشرف شوم. اطرافیان آقا گفتند حالا عجله نکنید. نذرتان که قطعی نیست. حالا بعدا این کار را انجام دهید. ایشان فرمودند چرا بگذارم برای سال بعد؟ همین امسال برویم. اما آقایان نمی گذاشتند. یک بار یکی از دهانش در رفت و گفت آقا شما ابتدای مرجعیتتان هست و می ترسیم وقتی به مشهد مشرف شدید مردم آن طور که باید از شما استقبال نکنند و برای مرجعیت شما شکست باشد.
ایشان فرمود من هفتاد سال است که برای دنیای خودم نقشه نکشیده ام!! نقشه یعنی اینکه من این کار را می کنم تا آن طور شود.
ایشان فرمود من باید به مشهد بروم، می روم. اصلا به این فکر نمی کنم که آنجا چه می شود. فرمودند حتما امسال می رویم. بعد هم رفتند و اتفاقا چیزی که آنها فکر می کردند شاید نشود، شد. بسیار احترام کردند و استقبال بزرگی از ایشان به عمل آمد.
ایشان آن طور که وظیفه داشتند عمل می کردند. این مطلب بسیار بزرگی است. انسان باید بسیار مرد باشد که به آنچه وظیفه دارد عمل کند! اگر اینطور شود بعد اداره ذره ذره امور زندگی او را خود خدای متعال به عهده می گیرد...
منبع: پایگاه اطلاع رسانی استاد جاودان
212113
