در حديث آمده است كه:«لَوِ اجْتَمَعَ النَّاسُ عَلى حُبِّ عَلِىِّ بْنِ أَبِى طالِبٍ، لَما خَلَقَ اللّه النَّارَ.» اگر همه ى مردم بر محبّت علىّ بن ابى طالب (ع) گرد مى آمدند،خداوند هرگز آتش جهنّم را نمى آفريد!
و نيز آمده است: «وَلَوْ أَحَبَّ أَهْلُ الاْءَرْضِ عَلِيّا كَمَحَبَّةِ أَهْلِ السَّمآءِ، لَما عَذَّبَ اللّه أَحَدا بِالنَّارَ.» اگر ساكنان زمين مانند اهل آسمان، على (ع) را دوست مى داشتند، هيچ گاه خداوند كسى را با آتش جهنّم عذاب نمى نمود.
هر چند حديث به حسب ظاهر در مقام بيان مقام اميرالمؤمنين (ع) است، ولى محبّت او موجب تبعيّت از او، و تبعيّت از او موجب دخول در بهشت است. ولو همين محبّت و تولّى هم از اعظم واجبات، و سرچشمه هر خير و سعادت است.
منبع : mtb
212113
