عقیق: در روز جمعه، نگاهی داریم به سخنی از امام صادق(ع) درباره ظهور حضرت مهدی(عج).
«مَتَی الْفَرَجُ؟»
گاهی تصورمان این است که ما آدم خیلی خوبی هستیم، چون منتظر ظهور امام زمان(عج) هستیم. اما تا حالا شده انتظار خودمان را ارزیابی کنیم که برای چه منتظریم؟ به عبارت دیگر، منتظریم چه اتفاقی بیفتد؟
برویم محضر مبارک امام صادق(ع) و این صحنه را با دقت نگاه کنیم.
آمد خدمت حضرت و پرسید: «آقا جان، فداتون بشم! مَتَی الْفَرَجُ؟»؛ فرج کی واقع میشود؟ عجب سؤالی! چون سؤال ما هم هست. ببینیم امام صادق علیهالسلام چه جوابی میدهند؟
اما آثار ناراحتی در چهره مبارک حضرت دیده شد؛ گویا از این سؤال ناراحت شدهاند! رو کردند به ابابصیر و فرمودند: «أَنْتَ بِمَنْ یُرِیدُ الدُّنْیَا؟»؛ تو هم از کسانی هستی که دنیا را میخواهند؟
(یعنی امام را برای اصلاح دنیایشان میخواهند و انتظارشان، انتظار حل مشکلاتشان است!؟ نکند انتظار ما...)
سپس ادامه دادند: «مَنْ عَرَفَ هَذَا الْأَمْرَ فَقَدْ فُرِّجَ عَنْهُ لِانْتِظَارِهِ»؛ کسی که این امر را بشناسد، قطعاً به خاطر انتظارش، فرجش حاصل میشود.۱
یعنی اگر ما امر ولایت را به خوبی بشناسیم، خودِ انتظار سازنده خواهد بود و موجب رُشد و رستگاری ما خواهد شد؛ چون انتظار، یعنی حرکت در سمت و سویی که بناست به خاطر آن، امام زمان(عج) ظهور کند.
انتظار؛ یعنی عدالتمحور بودن.
انتظار؛ یعنی اینکه هر کدام از ما تصمیم بگیریم در هر کار و مسئولیتی که بر عهده داریم، درست عمل کنیم و در عمل، شهد شیرین عدالت را به دیگران بچشانیم.
انتظار؛ یعنی امام را نه برای منافع و آسایش خودم، بلکه برای کمال و رشد انسان بخواهم؛ برای اینکه انسان با حضور امام بتواند از ظرفیتهایی که خداوند در وجودش قرار داده بهره ببرد و در مسیر نزدیک شدن به معبود گام بردارد...
پینوشت:
۱. کافی، ج ۱، ص ۳۷۱، بَابُ أَنَّهُ مَنْ عَرَفَ إِمَامَهُ لَمْ یَضُرَّهُ تَقَدُّمُ هَذَا الْأَمْرِ أَوْ تَأَخُّرُهُ، ح۳.
منبع: کتاب دُرّ و یاقوتِ مهدوی، محمود أباذری
