هارون در سفرى كه در سال 179 ه.ق به حج رفت، بيش از پيش به عظمت معنوى امام کاظم (ع) و احترام خاصى كه مردم براى ایشان قائل بودند پى برد . هارون سخت از اين جهت، نگران شد .
وقتى به مدينه آمد تصميم بر جلب و دستگيرى امام (ع) يعنى فرزند پيامبر گرفت. او دستور داد چند كجاوه با كجاوه امام (ع) بستند و بعضى را نابهنگام و از راههاى ديگر ببرند، تا مردم ندانند كه امام (ع) را به كجا و با چه كسانی بردند، تا يأس بر مردمان چيره شود و به نبودن رهبر حقيقى خويش خو گيرند و سر به شورش و بلوا برندارند و از تبعيدگاه امام (ع) بي خبر بمانند .
اين همه، بازگو كننده بيم و هراس دستگاه بود از امام (ع) و از يارانى كه هميشه امام ( ع ) آماده خدمت دارد. ميترسيد اين ياران با وفا شمشيرها برافرازند و امام خود را به مدينه بازگردانند .
اين بود كه با خارج كردن دو كجاوه از دو دروازه شهر، اين امكان را از طرفداران آن حضرت گرفت و كار تبعيدامام (ع) را فريبكارانه و با احتياط انجام داد .
هارون، امام موسى كاظم (ع) را با چنين احتياط ها و مراقبت هايى از مدينه تبعيد كرد . ابتدا دستور داد امام هفتم (ع) را با غل و زنجير به بصره ببرند و به عيسى بن جعفر بن منصور كه حاكم بصره بود نوشت که يك سال حضرت امام كاظم (ع) را زندانى كند. پس از يك سال والى بصره را به قتل امام (ع) مأمور كرد . عيسى از انجام دادن اين قتل عذر خواست .
هارون امام را به بغداد منتقل كرد و به فضل بن ربيع سپرد . مدتى حضرت كاظم (ع) در زندان فضل بود . در اين مدت و در اين زندان امام (ع) پيوسته به عبادت و راز و نياز باخداوند متعال مشغول بود . هارون، فضل را مأمور قتل امام (ع) كرد ولى فضل هم از اين كار كناره جست .
به هر تقدیر چندين سال امام (ع) از اين زندان به آن زندان انتقال مييافت . در زندانهاى تاريك و سياه چال هاى دهشتناك، امام بزرگوار ما با محبوب و معشوق حقيقى خود راز و نياز ميكرد و خداوند متعال را بر اين توفيق عبادت كه نصيب وى شده است سپاسگزارى مينمود.
منبع: وبلاگ حجت الاسلام نصرالله پور
212113
