عقیق: حجتالاسلام حامد کاشانی کارشناس تاریخ اسلام و سخنران مذهبی به بیان فضائل امام مجتبی(ع) پرداخت.کاشانی با محوریت سیره کریمانه امام حسن مجتبی(ع)، به یکی از جلوههای کمنظیر اخلاق آن حضرت در برخورد با نیازمندان اشاره کرد، رفتاری که نهتنها عزت سائل را حفظ میکرد، بلکه او را با احساس شادی و رضایت بدرقه میکرد.
درخواست کمک، آزمون سخت کرامت انسان
وی گفت: انسان زمانی که ناچار میشود برای رفع نیاز خود از دیگران کمک بخواهد، حتی اگر مخاطبش صمیمیترین دوستش باشد، احساس خجالت و انفعال میکند. همین احساس، نشان میدهد که درخواست کمک تا چه اندازه میتواند برای انسان سنگین باشد.
امام حسن(ع)، پناهگاه یتیمان و نیازمندان
این سخنران مذهبی سپس با نقل روایتی از سیدعلی ترک، به ویژگی منحصربهفرد بخشندگی امام حسن مجتبی(ع) پرداخت و گفت: پس از شهادت امام حسن(ع)، یتیمان مدینه احساس کردند پدر خود را از دست دادهاند، زیرا آن حضرت پناهگاه همه نیازمندان بود و هر کس با امیدی نزد ایشان میآمد، بیش از انتظارش مورد لطف و کرم قرار میگرفت.
لبخندی که شرمندگی را از دل سائل میبرد
وی افزود: امام حسن(ع) هنگام بخشش، تنها عطا نمیکرد، بلکه با رویی گشاده و لبخندی صمیمانه نیازمند را استقبال میکرد. این رفتار بهگونهای بود که سائل، به جای احساس شرمندگی، تصور میکرد خود توانسته است دل امام را شاد کند.
حضرت هنگام بخشش لبخند میزد
به گفته این سخنران، در توصیف سیره امام حسن(ع) آمده است که «یُعطی وَ یَبتَسِمُ»، حضرت هنگام بخشش لبخند میزد، تا جایی که نیازمند هنگام بازگشت، نهتنها احساس خفت و حقارت نداشت، بلکه با رضایت و نشاط از محضر امام خارج میشد و گمان میکرد خدمتی به آن حضرت کرده است.
راز شیرینی عطای کریم اهلبیت(ع)
وی در پایان تأکید کرد: راز شیرینی عطای امام حسن(ع) تنها در مقدار بخشش نبود، بلکه در حفظ کرامت انسانها نهفته بود، بخششی که هیچ نشانی از منت، تحقیر یا شکستن شخصیت نیازمند در آن دیده نمیشد.
