نمازهای بارانی که تاریخ را تغییر داد

عقیق: خشکسالی همیشه آزمونی برای انسان‌ها بوده، آزمونی که در آن زمین ترک می‌خورد، چشم‌ها به آسمان دوخته می‌شود و امیدها در دل مردم موج می‌زند. در چنین روزهایی بسیاری از ملت‌ها به‌ شیوه‌های مختلف به درگاه خدا پناه برده‌اند، اما در تاریخ اسلام نماز باران جایگاهی مهم و اثرگذار دارد. نمازهایی که گاهی چنان پاسخ گرفته‌اند که روایت‌شان هنوز پس از قرن‌ها در کتاب‌ها جاری است.

نماز باران پیامبر اکرم(ص) بارشی که مدینه را شست‌وشو داد

یکی از مشهورترین نمازهای باران تاریخ، در سالی رخ داد که مدینه گرفتار خشکسالی سختی شده بود. مردم به حضور پیامبر(ص) آمدند و درخواست دعا کردند. رسول‌الله(ص) به منبر رفت، دستانش را بالا برد و دعا کرد. هنوز پای پیامبر از منبر پایین نرسیده بود که ابرها از هر سوی آسمان مدینه جمع شدند. باد خنکی وزید و باران به‌قدری فرو ریخت که کوچه‌های مدینه سیلابی شد.روایت‌ها می‌گویند: «باران یک هفته پیوسته بارید، تا جایی که مردم دوباره آمدند و از زیاد شدن بارش شکایت کردند!» این نماز و دعای پیامبر، نقطه عطفی در باور مردم آن زمان شد، گویی مدینه تازه جان گرفت.

نماز امیرالمؤمنین علی(ع) در کوفه؛ بارانی که حجت را تمام کرد

در زمان خلافت امام علی(ع)، خشکسالی سختی در کوفه رخ داده بود. امام، مردم را به استغفار و توبه فراخواند و با جمعیت زیادی به بیرون شهر رفت. روایت‌ها می‌گویند: در حالی که آسمان یک‌دست صاف بود، امام علی(ع) دستانش را به دعا بلند کرد. هنوز قنوت به پایان نرسیده بود که نوار ضخیمی از ابر از افق ظاهر شد و مانند پرده‌ای تیره بر سرزمین عراق گسترده شد. بارشی سنگین اما پربرکت آغاز شد؛ چنان‌که مسیل‌ها پر و آبادی‌ها احیا شد. بسیاری از مورخان این واقعه را «یکی از آشکارترین اجابت‌ها» دانسته‌اند.

نماز استسقای حضرت ابراهیم(ع) در منابع یهود و اسلام

در برخی منابع کهن، از جمله تورات و نیز نقل‌های اسلامی، آمده که قوم ابراهیم در دوره‌ای به خشکسالی گرفتار شدند و دعای آن پیامبر بزرگ الهی، باعث بارشی گسترده شد. هرچند جزئیات آن از لحاظ تاریخی دقیق نیست، اما همین روایت نشان می‌دهد سنت «طلب باران» سنتی ریشه‌دار در تاریخ پیامبران بوده است.

نماز باران امام رضا(ع) که هیبت درباریان مأمون را فرو ریخت

در دوره مأمون عباسی، خشکسالی سختی در خراسان مردم را درمانده کرده بود. درباریان مأمون برای جلب رضایت مردم و نشان دادن توانایی خلیفه، چندین روز مراسم دعا و نماز برگزار کردند، اما هیچ قطره‌ای نبارید. وقتی مأمون درمانده شد، نگاه‌ها به سوی امام رضا(ع) رفت؛ کسی که در آن روزها ولیعهد ظاهری حکومت بود اما در حقیقت، محبوب دل مردم. مأمون از امام خواست برای باران دعا کند. امام ابتدا سه روز مردم را به توبه و استغفار فراخواند. سپس همراه مردم، با حالتی بسیار ساده و بدون تشریفات، به بیابان‌های بیرون بیرون رفت.

منبع:فارس