در حرم امام رضا، قصه برای بیست سال پیش است، زیارت می خواندم و به قول امروزی ها سیم وصل شده بود. یك كسی كنار من گفت: حاج آقا این پول را به فقیر بده. گفتم: من زوار هستم. غریب هستم. فقیر سراغ ندارم.
باز شروع كردیم سیم وصل شد. خواندیم، خواندیم، خواندیم، دومرتبه گفت: حاج آقا ؟ گفتم: بله. گفت: این پول را به فقیر بده. گفتم: شما یكبار دیگر هم گفتی. من زوار هستم. غریب هستم. كسی را نمیشناسم.
دوباره سیم وصل شد. یك چند دقیقه شد. گفت: حاج آقا؟ گفتم: بله. گفت: این پول را به فقیر بده. دفعه سوم من ناراحت شدم. گفتم: پدرجان ولم كن. این پول را هم تا كرده بود كوچولو اندازه یك بادام، آبی بود. من فكر كردم بیست تومان است. آن زمان اسكناس بیست تومان آبی بود. گفتم: یك بیست تومان تا كردی هی میگویی به فقیر بده. گفت: حاج آقا بیست تومان نیست. هزار تومان است. خوب باز هزار تومان آن زمان پول بود. من تا دیدم هزار تومان است آرام شدم!!
گفتم: اینجا یك مؤسسه ایتامی هست. گفت: به هركس میخواهی بدهی بده. وقتی رفت دیدم این پیام امام رضا (ع) بود. گفت: قرائتی گول خودت را نخوری! دو لیتر هم گریه كنی، مادامی كه فشار خونت با پول پایین و بالا میرود، نمرهات صفر است.
آن وقت مفاتیح را كنار گذاشتم، منقلب شدم. گاهی انسان لحظه مرگ می فهمد كل عمرش صفر است. می رفتم درس فلانی كه بگویند: فلانی شاگرد فلانی است. اینطور نیست. ما فكر می كنیم اگر هیئت ما یك سرش كجا باشد و یك سرش كجا... هرچه اخلاص بیشتر باشد ماندگارتر است...
منبع: هم اندیشی
212113
