وبلاگ "صراط المستقیم"
درباره خنده وگریه کودکان به ذکر حدیثی از امام ششم پرداخته است که در ادامه می
آید:
عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ قَالَ :سَأَلْتُ
جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ ع عَنِ الطِّفْلِ يَضْحَكُمِنْ غَيْرِ عَجَبٍ وَ
يَبْكِي
مِنْ غَيْرِ أَلَمٍ فَقَالَ يَا مُفَضَّلُ مَا مِنْ طِفْلٍ إِلَّا وَ هُوَ يَرَى
الْإِمَامَ وَ يُنَاجِيهِ فَبُكَاؤُهُ
لِغَيْبَةِ
الْإِمَامِ عَنْهُ وَ ضَحِكُهُ إِذَا أَقْبَلَ عَلَيْهِ حَتَّى إِذَا
أُطْلِقَ لِسَانُهُ أُغْلِقَ ذَلِكَ الْبَابُ عَنْهُ
وَ ضُرِبَ عَلَى قَلْبِهِ بِالنِّسْيَان
مفضل میگوید: از امام صادق (علیه السلام) در مورد طفل
پرسیدم
که چرا
بدون علت میخندد یا بدون درد میگرید؟
فرمودند:
ای مفضل! هیچ طفلی نیست مگر اینکه امام را میبیند و
با ایشان
نجوا میکند. علت گریهاش غایب شدن امام از اوست و علت
خندهاش رو آوردن امام به اوست. وقتی زبانش به سخن باز
شد این
باب بر او
بسته میشود و بر قلبش مُهر فراموشی زده میشود.
)یعنی این
ماجرا را از یاد می برد(
علل الشرایع ج2 ص584
