حضرت رضا (ع) هر سه روز، قرآن را یک بار ختم مى کردند و مى فرمود «اگر مى خواستم قرآن را زودتر از سه روز به پایان برم، این کار را مى کردم، اما من بر هیچ آیه اى گذر نمى کنم مگر آن که درباره آن و این که در چه موردى نازل شده است، مى اندیشم».
امام هشتم درباره قرآن میفرمایند «قرآن ریسمان محکم، دستاویز استوار و آیین برتر خدا در میان بندگان است» این امام همام همچنین می فرمایند «قرآن انسان را به سوى بهشت راهبرى مى کند و از دوزخ رهایى مى بخشد».
این سخنان بدین معنا است که قرآن در اثر گذشت زمان، کهنه نشده و با تکرار بر زبان ها از ارزش و اثربخشى آن کاسته نخواهد شد؛ زیرا خداوند، آن را براى زمان خاصّى قرار نداده است، بلکه براى همه انسان ها در سراسر زندگیشان است.
از ائمه معصومین(ع) نقل شده است هرگاه سخنى از ما مى شنوید، دلیل آن را از کتاب خدا بخواهید. دلیل این سخن این است که استناد و استشهاد به قرآن، سخن امام (ع) را مستدل و محکم تر مىسازد. بهویژه براى آنان که معرفت و شناخت لازم را از امام نداشتهاند و به دیگران نیز مى آموزد که چگونه از قرآن بهره گیرند و با پیاده کردن آن در زندگى، نیازمندیهاى خود را از آن برگیرند و پرسشهاى خود را با آن پاسخ گویند.
شخصى به حضرت رضا(ع) به گونه اى اعتراض آمیز گفت «خدا خوبت کند! چه شد که کارت بدینجا رسید و ولایت عهدى مأمون را پذیرفتى؟!»، امام فرمودند «اى مرد! نبى افضل است یا وصى؟ گفت: البته نبى»، امام (ع) دوباره پرسیدند «آیا مسلمان افضل است یا مشرک؟»، گفت «البته مسلمان»، امام فرمودند «عزیز مصر، مشرک بود و یوسف نیز پیامبر و حال آن که مأمون، مسلمان است و من وصى. به علاوه، یوسف از عزیز، درخواست کرد که او را به کار گمارد و گفت: اجعلنى على خزائن الأرض إنّى حفیظ علیم، اما من بر این کار مجبور شدم». امام رضا(ع) گاه به توضیح و تبیین آیه های کریمه قرآن و پاسخگویى به ابهام هاى مردم می پرداختند.
منبع: رسا
212113
