در زمان فتحعلی شاه قاجار، عده ای خود را به محضر حضرت آیت الله مرحوم سید محمد مجاهد رساندند و در حضور ایشان با حالتی حزن انگیز شروع کردند به سر و سینه زدن و فریاد: و احسیناه!! و به داد اسلام برسید!! چرا که روسها حمله کرده اند و عدّه ای از دختران مسلمان را به اسارت برده اند.
چنان فضا را تحت تأثیر حرکات خود قرار دادند که مرحوم آیت الله سید محمد مجاهد، علیه روسها فتوای جهاد دادند. فتحعلی شاه هم در تهران شروع به رجز خوانی کرد و دستور جنگ داد تا مثلاً روسها بترسند، اما روسها از این رجز خوانی ها نمی ترسیدند.
مرحوم سید محمد مجاهد همزمان با فتوای جهاد علیه روسها، شخصاً به ایران آمدند. ایشان وضع ارتش ایران را در نظر نگرفته بودند. نه نیروی انسانی آموزش دیده به اندازه کافی داشت و نه از حیث اسلحه و مهمات در حدّ و اندازۀ ارتش روسیه بودند، لذا منجر به شکست ارتش ایران و گرفتن امتیازات ویژه و صدور عهدنامه های ننگین ترکمانچای و گلستان شد.
تمام اینها به خاطر نسنجیده بودن کار، اتفاق افتاد. فرمان جهاد خوب است، اما چه موقع و چگونه؟ اگر چه مرحوم سید محمد مجاهد، فردی فوق العاده متدین و متقی بود، اما بدون در نظر گرفتن بسیاری از جهات، فرمانی صادر کرد که منافع آن نصیب دشمن شد و ضررهای آن دامنگیر شیعه و ایران شد.
اگر موقع اخذ تصمیم، درباره افرادی که فریاد وااسلاما سر می دادند و خواستار صدور حکم جهاد شدند، مطالعه و تحقیق می شد و هدایت کنندگان آنان معلوم میشد، قطعاً این اشتباه تاریخی به وجود نمیآمد...
منبع: پایگاه اطلاع رسانی آیت الله بروجردی
212113
