به اعتقاد بسياري از مداحان و مناجات خوانان روزگار ما، اين دو مقوله از هم جدا كردني اند. البته به كمك هم مي آيند، ولي تخصص جداگانه اي مي خواهد.
در باب مداحي قبل از انقلاب اين كار به شكل منظم ، دقيق وحساب شده قابل مشاهده بود و حتما يك مداح ،استاد داشت و در مكتب او فنون مداحي را فرا مي گرفت.استاد در حواشي متن ،نكاتي را مي گفت كه مهم تر و موثر تر بود.مثلا حتما با وضو شعر بخوانيد يا مي خواهيد ذكر مصيبت بخوانيد، از اشعار پخته قدما انتخاب كنيد.يا هر شعري شايسته مجلس امام حسين(ع) نيست ومسائلي از اين قبيل...
اين آموزش، ولو سينه به سينه و حتي رخ به رخ در بين دعا خوانان منتقل نمي شود ويك مناجات خوان با تكيه بر آموزش هاي غير مستقيمي كه در طول سال هاي گذشته از دعا خواناني چون مرحوم حق شناس وسيد علي آقاي مير هادي يا زبدگان و زندگان عصر ما دريافت كرده است ،به كار مناجات خواني اشتغال دارد.
امروز مناجات خواني رنگ و بوي ديگري پيدا كرده و فراگيرتر شده است واين فراگيري و فراواني را مي شود به عينه در سطح شهر هاي بزرگ و كوچك كشور مشاهده كرد.
در اين حوزه كسي نمي تواند نام استاد فقيد عرصه قرآن،اذان ،مناجات و دعا ،حسين صبحدل را به فراموشي بسپارد.اگر حافظه فردي و شخصي هر يك از ما بلنداي قامت اين موذن و قاري بزرگ ومناجات خوان خوش صدا را از ياد ببرد، صداي او از فراز گلدسته هاي مساجد شهرها ،نام او را با اين صداي خوش تا ابد زنده و مانا خواهد داشت.
استاد صبحدل درانجام كارها بسيار وسواس ودقت داشت و برايش مهم نبود كه پشتيباني مي شود يا نه؛ بلكه ارائه كار به بهترين شكل برايش اهميت داشت.
استاد صبحدل در مساجد قبا ، هدايت و ارك ، هم به خواندن دعا و مناجات و هم به تعليم قرآن مشغول بوده است.
منبع :خيمه
211004/
بخش اول گفت و گوی عقیق با استاد حسین انصاریان:
