عقیق: نامه مشهور امیرالمومنین به فرزندش امام حسن(ع) نامه سی و یکم نهج البلاغه است و شامل فرازهای ظریف و دقیقی است که وصایای امام اول شیعیان به فرزند ارشدش به حساب می آید. این نامه زمانی نوشته شد که در سال 38 هجرى امام از جنگ صفین باز مى گشت و به سرزمین «حاضرین» رسیده بود.
" من به اندازه پیشینیان عمر نکرده ام اما آنچنان در آثارشان سیر کردم که گویی یکی از آنان شدم "
امام علی (ع) با این جملات در نامه خود به امام حسن مجتبی (ع), تدبر در آثار پیشینیان و مطالعه تاریخ را یکی از راه های رسیدن به حقیقت و یافتن راه رستگاری عنوان کرده اند.در این مجال,به بازخوانی فراز سوم نامه سی و یکم کتاب شریف نهج البلاغه می پردازیم.
پس در تربیت تو شتاب کردم, پیش از آنکه دل تو سخت شود و عقل تو به چیز دیگری مشغول گردد,تا به استقبال کارهایی بروی که صاحبان تجربه ,زحمت آزمون آن را کشیده اند و تو را از تلاش و یافتن بی نیاز ساخته اند و آنچه از تجربیات نصیب ما شد به تو هم رسیده و بعضی از تجربیاتی که بر ما پنهان مانده بود برای شما روشن گردید.
فرزندم! من پیش از آنکه قلب و دلت زنگار گیرد یا فکر و ذهنت به امور دیگری مشغول شود؛ حرف هایی برای گفتن دارم شنیدنی.
محمد غلوم مداح بحرینی در گفت و گو با عقیق:
عباس موزون در گفتگو با عقیق:
بخش اول گفت و گوی عقیق با استاد حسین انصاریان: