پيامبر اکرم (ص) در روايت تکان دهندهاي ميفرمايند:
«القبر ينادي بخمس كلمات: أنا بيت الوحدة؛ فاحملوا إليّ أنيسا، و أنا بيت الحيّات؛ فاحملوا إليّ ترياقا، و أنا بيت الظلم، فاحملوا إليّ سراجا، و أنا بيت التراب فاحملوا إليّ فراشا، و أنا بيت الفقر فاحملوا إليّ كنزا»
قبر هر انسان، هر روز چندين مرتبه او را صدا ميزند و گوش شنوا ميخواهد که آن را بشنود و چشم بينا و بصير ميخواهد که حقيقت آن را ببيند.
قبر ميگويد: اي صاحب من، من خانهاي تاريک هستم، براي من چراغي بفرست. اي صاحب من! من خانهاي وحشتناک هستم، پس مونسي بفرست. اي صاحب من! من خانهاي هستم بي تجمل و بي فرش، پس براي من فرشي بفرست!
همان گونه که انسانها در دنيا به فکر خانه خود و آباداني آن هستند، بايد به فکر آباداني خانه آخرت نيز باشند. اينکه عوام مردم، قبر را خانه مرده ميدانند، حرف خوبي است و انسان بايد در طول حيات خود، براي آباداني اين خانه بکوشد.
انسانهاي نيکوکار، قبر خود را به باغي از باغهاي بهشت تبديل ميکنند و انسانهاي بدکار، آن را به حفرهاي پر از عقرب و مار و سختيها مبدّل ميسازند.
در روايتي که از پيامبر اکرم (ص) نقل شد، يکي از نداهاي قبر نيز چنين است که من خانهاي هستم پر از عقرب و مار، پس يک ترياقي بفرست: «و أنا بيت الحيّات؛ فاحملوا إليّ ترياقا»؛ يعني جداً توبه کن تا اين مار و عقربها که از نيشهاي و ظلمهاي تو پيدا شده، بميرند و موجب آزار تو نشوند.
آن سخنهای چو مار و کژ دمت مار و کژدم گشت و میگیرد دُمت
منبع: پایگاه اطلاع رسانی آیت الله مظاهری
کدخبرنگار:۲۱۲۱۱۳
