امام محمد باقر(ع) که در حادثه کربلا کودکی چهارساله بود و این ماجرای تلخ و ناگوار را از نزدیک مشاهده کرد و مانند پدر بزرگوارشان امام سجاد(ع)، سختی راه نینوا تا کوفه، کوفه تا شام و شام به مدینه را تحمل کرده بود، از طرف خدای متعال به عنوان جانشین پدر انتخاب شد.
امامت امام محمد باقر(ع) در زمان اوج قدرت بنیامیه و به ویژه در زمان هشام بن عبدالملک که سرسختترین، خشنترین و خطرناکترین خلیفه بنی امیه بود، رقم خورد و آن حضرت با تحمل همه سختیها، اما میراث پیامبر اکرم(ص) را به خوبی احیا کرد و زمینه مناسبی را برای پرورش اندیشمندان و عالمان به وجود آورد.
این در حالی است که سنت راستین پیامبر اکرم(ص) در زمان بنیامیه در حال کمرنگ شدن بود به گونهای که حتی روایات و احادیث را وارونه منعکس میکردند. سیره و سیاست امام باقر(ع) برای همه سرمشق است که از آن جوّ اختناق توانست سنت پیامبر اکرم(ص) را احیا کند و زمینه مساعدی را برای فرزند برومندش امام جعفر صادق(ع) فراهم آورد.
اگرچه پس از ماجرای کربلا و به سبب فراهم نبودن زمینههای لازم و کم بودن شیعیان، ائمه(ع) دیگر به معارضه با دشمنان نپرداختند، اما امام باقر(ع) با یک تدبیر و سیاست خوب توانست شرایط آن زمان را به خوبی کنترل کند.
پدر بزرگوار امام باقر(ع) مسیر دعا و نیایش را طی کرد و فرزند برومندش گذشته از دعا و نیایش، زمینه علمیّت را فراهم آورد، به طوری که بیشتر روایات از امام باقر(ع) معروف به ابوجعفر و از امام صادق(ع) معروف به اباعبدالله است. امام باقر(ع) احیا کننده احادیث پیامبر اکرم(ص) بود.
اگر امام باقر(ع) به احیای سنت پیامبر اکرم(ص) همت نمیکرد، بسیاری از احادیث از بین میرفت و سنت پیامبر متروک میشد، اگرچه قرآن مصون و محفوظ بود و همگان در حفظ آن میکوشیدند، اما یقینا سنت از بین میرفت...
منبع: رسا
کدخبرنگار:۲۱۲۱۱۳
