خیلی از ما در بسیاری از موارد بیچاره محضیم و باید به کسی تکیه کنیم، آیا به کسی تکیه کنیم که قدرتش محدود است و میگوید ببخشید دستم بند است، فرصت ندارم، به دیگری قول دادم؟! مقدورم نیست... تو در شرایطی هستی که با هم رابطه نداریم و ...؟ فلک و مَلَک حرفشان همین است، میگویند ما محدودیم و قدرت نداریم، باید به کسی تکیه کنیم که قدرتش قدرت مطلقه باشد و بتواند نالایق را لایق کند:
داد او را قابلیت شرط نیست
بلکه شرط قابلیت داد اوست
با یکی فیضش گدا آرد پدید
با دگر بخشد گدایان را مزید
یک چنین موجودی میتواند خدا باشد، یعنی کسی که مضطر محض را نجات میدهد. او قدرت مطلقه ای است که محدود نیست. نمیتوان گفت چون من لیاقت ندارم پس او نمیدهد او میتواند نالایق را لایق کند، او «مبدل السیئات بالحسنات» و «غافر الخطیئات» است، هر زشتی را میتواند زیبا کند، این گونه از براهین در هیچ جای عالم نیست، فقط در لسان انبیا است.
هیچ مضطرّی نگفت یا الله مگر اینکه جواب شنید منتهی گاهی موارد است که انسان با اضطرار چیزی را میخواهد که به مصلحتش نیست و چون مصلحت نیست خدا به او نمیدهد، اما نباید گفت خدا جواب نمیدهد چون بهترش را میدهد.
اگر همان مصلحت بود همان را میدهد، اگر نه، چیز دیگری میدهد، اگر به چیز دیگری نیاز نداشت سیئهای از سیئاتش را میآمرزد و اگر بیسیئه بود حسنهای بر حسناتش میافزاید.
منبع: صدای شیعه
212113
