از مسائلی که در قرآن کریم و روایات بسیار زیاد بر آن تأکید شده، مسئله دعا است یعنی توجه به خدا و راز و نیاز با حضرت حق.
اهمیت ارتباط گیری با خداوند از نظر عقلی روشن است زیرا درخواست از خدا یعنی ارتباط با قدرت بی عجز، علم بی جهل و نیز لطف و رحمتی خارج از تصور که به حکم عقل، بسیار کار پسندیدهای است و همچنین در نظر قرآن و احادیث نیز فراوان آمده که دعا امر مهمی است.
خداوند در اواخر سوره فرقان میفرماید: «ای پیامبر ما! به بندگان بگو اگر دعای شما نباشد، به شما اعتنا نداریم» اعتنای خداوند به معنی پول، قدرت و شهرت نیست، بلکه رستگاری، هدایت و سعادتمندی ابدی است بنابراین انسان نباید از خداوند و دعای او غفلت کند.
دعا اقسامی دارد. فقط یاد خدا به وسیله صفات او که در اصطلاح به آن ذکر گفته میشود، یاد خدا و خواستن چیزی از او که در اصطلاح به آن دعا میگویند و نیز یاد او به صورت خاص، در زمان خاص و با کلمات و اذکار خاص که در اصطلاح به آن ورد گویند، سه قسم دعا کردن است.
در قرآن کریم نیز دعاهای زیادی مثل دعاهای انبیاء به انسان تعلیم داده شده و در بیانات پیامبر و ائمه نیز دعاهای فراوانی آمده است که اعتقادات، اخلاق، دستورالعمل زندگی، عوامل تکامل و رشد و نیز دنیایی از حکمت در آنها نهفته است.
منبع: بصیرت
212113
