در روایتی از امام هشتم (ع) منقول است که حضرت فرمودند: عمل شایسته و کوشش در عبادت را به بهانه دوستی اهل بیت رها نکنید! و از طرفی دوستی اهل بیت و تسلیم در برابر دستورات آن ها را برای تکیه کردن به عبادت هایتان رها نکنید.
دو چیز را امام هشتم (ع) می فرماید: یک: مسئلهای درونی است، دوم: امری بیرونی است.
امر درونی عبارت از دلبستگی به اهل بیت است که این امر، درونی است. و از طرف دیگر این که فرمودند اجتهاد در عبادت و عمل صالح را ترک نکنید، عمل شایسته، عملی بیرونی است و عبادت هم عملی بیرونی است. لذا دو تا هستند.
حضرت می فرماید: طوری نشود که این دو تا از یکدیگر جدا باشند. که اگر از یکدیگر جدا شوند، هیچ کدامشان پذیرفته نیست، این خیلی مهم است!
اگر امرِ درونی باشد اما امر بیرونی نباشد امرِ درونی کارساز نیست و مقبولیت ندارد. از طرف دیگر هم اگر امر بیرونی باشد ولی امر درونی نباشد، باز هم کارسازی ندارد. میفرماید این جور نیست که یکی از این ها پذیرفته شود اما آن یکی نشود. این دو با هم توأم هستند.
انسان، از نظر درونی هم باید حبّ اهل بیت را در دل داشته باشد و هم از نظر بیرونی کوشش کند که عمل صالح انجام دهد، عبادت کند و طاعت خدا را انجام دهد و بدان که جداسازی کارسازی ندارد.
امّا در اینجا میخواهم نکتهای را بگویم. آن حبّی به درد آدم می خورد که سازنده باشد، نه آن حبّی که نقش تخریبی داشته باشد. اتّکال تخریبی است، یعنی تکیه گاهت این است و وقتی تکیه گاهت شد، از یکی دیگری منصرف می شوی. لذا این را بدان که اگر واقعاً تکیه گاهت فقط محبّت باشد، این محبّت، برای تو کارسازی ندارد و نقش سازندگی هم برایت ندارد و اگر بخواهد تکیه گاهت اعمالت صالح و عباداتت باشد، این هم برایت کارسازی ندارد. ایندو باید باهم باشند.
منبع: پایگاه اطلاع رسانی آیت الله تهرانی
کد خبرنگار/212113
