عقیق به منظور استفاده ذاکرین اهل بیت (ع) منتشر می کند

اشعار ولادت حضرت علی اکبر (ع)

به مناسبت فرا رسیدن روز جوان سالروز ولادت حضرت علی اکبر (ع) عقیق تعدادی از اشعار آیینی را به منظور استفاده ذاکرین اهل بیت (ع) منتشر می کند

کد خبر: ۹۵۶۷۳

پنجشنبه - ۰۶ ارديبهشت ۱۳۹۷ / 06 February 1397

سرویس شعر عقیق: به مناسبت فرا رسیدن روز جوان سالروز ولادت حضرت علی اکبر (ع) عقیق تعدادی از اشعار آیینی را به منظور استفاده ذاکرین اهل بیت (ع) منتشر می کند:

سید حمید رضا برقعی :

می ایستم امروز خدا را به تماشا

ای محو شکوه تو خداوند سراپا

ای جان جوان مرد به دامان تو دستم

من نیز جوانم، ولی افتاده ام از پا

آتش بزن آتش به دلم، کار دلم را

ای عشق مینداز از امروز به فردا

آتش بزن آتش به دلم ای پسر عشق

یعنی که مکن با دل من هیچ مدارا

با آمدنت قاعده ی عشق به هم خورد

لیلای تو مجنون شد و مجنون تو لیلا

تا چشم گشودی به جهان ساقی ما گفت:

«المنته لله که در میکده شد وا...»

ابروی تو پیوسته به هم خوف و رجا را

چشمان تو کانون تولا و تبرا

ای منطق رفتار تو چون خلق محمد(ص)

معراج برای تو مهیاست، بفرما!

این پرده ای از شور عراقی و حجازی است

پیراهن تو چنگ و جهان دست زلیخا

لب تشنه ی لب های تو لب های شراب است

لب وا کن و انگور بخواه از لب بابا

دل مانده که لب های تو انگور بهشتی است

یا شیرخدا روی لبت کاشته خرما

عالم همه مبهوت تماشای حسین است

هر چند حسین است تو را محو تماشا

چون چشم تو دل می برد از گوشه نشینان

شد گوشه ی شش گوشه برای تو مهیا

از گوشه ی شش گوشه دلم با تو سفر کرد

ناگاه درآورد سر از گنبد خضرا

مجنون علی شد همه ی شهر ولی من

مجنون علی اکبر لیلام به مولا

سید محمد جواد شرافت:

ای که در سورۀ تبسم خود لطف «وَالشَّمس» و «وَالقَمَر» داری

نوری از آفتاب روشن‌تر، رویی از ماه خوب‌تر داری

تو کدامین گلی که دیدن، تو صلواتی محمدی دارد

چقدر بر بهشت چهرهٔ خود رنگ و بوی پیامبر داری

هجرتت از مدینه شد آغاز، مکه هم شاهد سلوک تو بود

کربلا، کوفه، شام حیران‌اند، تا کجاها سر سفر داری

باوری سرخ بود و جاری شد «اَوَلَسْنا عَلَی الحَق» از لب تو

چه غرور آفرین و بشکوه است مقصدی که تو در نظر داری

با لب تشنه بودی و می‌سوخت در تب کربلا پر جبریل

وقت معراج شد چه معراجی، ای که از زخم بال و پر داری

از میان تمام اهل جهان، عرشِ پایینِ پا نصیب تو شد

عشق می‌داند و ادب که چقدر شوق پابوسی پدر داری

شوق پابوسی تو را داریم، حسرت آن ضریح شش‌گوشه

گوشه‌چشمی، عنایتی، لطفی، تو که از حال ما خبر داری

در مدیح تو از مدایح تو، یا علی هر چه بیشتر گفتیم

با نگاهی پر از عطش دیدیم حُسن ناگفته بیشتر داری

جواد محمد زمانی :

باید که تن از راحت ایام گرفتن

دل را، ز صنم‌خانۀ اوهام گرفتن

ناکام شد آن‌کس که به یک عمر ندانست

از ساغر دنیا نتوان کام گرفتن

از تیر و کمان اجلت نیست رهایی

هر گور نشانی‌ست ز بهرام گرفتن...

تا چند سرا از قفس دام گزیدن؟

تا چند سراغ هوس خام گرفتن؟

ای دل بطلب وعده دیدار که زیباست

آرام دل از یارِ دلارام گرفتن

فرمود که باید دل از این دام گرفتن

عبرت ز دغل‌کاری ایام گرفتن

فرمود بترسید که رایج شود این‌بار

مروان شدن و مردِ خدا نام گرفتن

از مثل یزید آیۀ تطهیر شنیدن

از آل‌امیه خطِ اسلام گرفتن

از خدعۀ دشمن بهراسید، روا نیست

پیغام به او دادن و پیغام گرفتن

باید به شب میکدۀ شوق، رسیدن

از جام شهادت میِ گُلفام گرفتن

قربانی جان را به منا بدرقه گفتن

این‌‌گونه ز تن جامۀ احرام گرفتن

یا همره سردار حسین همدانی

امضای بهشت از سفرِ شام گرفتن

یا مثل حبیب و وهب و عابس و عباس

با سوختنِ جان و تن آرام گرفتن

پروانه علی‌اکبرِ مولاست که آموخت

با شمع سحر بالِ سرانجام گرفتن

اظهار عطش کرد پسر تا بتواند

از کوثر لب‌های پدر کام گرفتن

فرمود مخواه آب که دیگر شده نزدیک

از دست رسول دو سرا جام گرفتن

خیزید و به صیاد بگویید روا نیست

مرغانِ حرم را به چنین دام گرفتن

می‌خواست پدر فدیه و قربانی حج را

با جان جوانان خود انجام گرفتن

این وعدۀ وصل است که هر آینه باید

با وصلت این فاصله فرجام گرفتن

برخیز بسیجی صف اعزام شلوغ است

سخت است کمی برگۀ اعزام گرفتن

مجید تال:

شاه امروز آفریده شاهکار دیگری

احتیاجی نیست بعد از این به یار دیگری

لشکر ارباب میگیرد وقار دیگری

مرتضی باید بسازد ذوالفقار دیگری

بیشتر امشب شب خوشحالی سقا شده

چونکه حالا یک نفر مثل خودش پیدا شده

او برای زینب کبری رکاب آورده است

عمه زینب هم برای او نقاب آورده است

هدیه ای را هم برایش بوتراب آورده است

مرکبی در شان پیغمبر....عقاب آورده است

نیست جایی خوش قدو بالاتر از این آینه

ام لیلا تکیه زد بر جایگاه آمنه

از فراز خانه اش نور کرامت می گذشت

قدر او که هیچ قدش از قیامت می گذشت

غرق در ذات خدا بود از علامت می گذشت

بود در شانش ولیکن از امامت می گذشت

شیر دارد بی امان با شیر بازی می کند

تا که اکبر با عمو شمشیر بازی می کند

پهن کرد از دست خود بر خواهرش سجاده ای

بعد پیغمبر به او دل داده هر دل داده ای

ای فقیران سفره  دارد ، سفره آماده ای

اوست آقا زاده ام آن هم چه آقا زاده ای

در مقام او جهانی بانگ یا هو می زند

وقت مدحش ناصرالدین شاه  زانو می زند

وقت معراجش رسول و وقت خیبر مرتضی

بین خانه چون پیمبر ؛ بین لشکر مرتضی

سر ، رسول الله هست و هست پیکر مرتضی

نیمی از پیکر نبی و نیم دیگر مرتضی

دست هایش چون که بر هم سخت محکم می شود

باز هم عید غدیر خم مجسم می شود

مثل مادر آسمان ها را تماشا میکند

آسمان در گیسویش خورشید پیدا می کند

کیست این آقا که مارا نیز آقا می کند

خواهر کوچکترش هم کار زهرا می کند

صاحب بالاترین عنوان و منصب می شود

شانه ی او تکیه گاه عمه زینب می شود

کعبه از شش گوشه ارباب کم می آورد

نام او افلاک را زیر قدم می آورد

صحبت از شش گوشه شد ؛حرفی که غم می آورد

بازهم دارد مرا سمت حرم می آورد

هرچه باداباد من این روزها لیلایی ام

هرکه جایی را پسندد من که پایین پایی ام

مرهمی بعد ازتو برداغ پدر پیدا نشد

خواست برخیزد حسین بن علی از جا نشد

خواست جسمت را بگیرد در بغل اما نشد

آخرش هم پیکر تو در عبایش جا نشد

داد زد بابای پیرت ، آه زینب ، اکبرم..

ای جوانان بنی هاشم بیایید از حرم

محمد جواد غفور زاده (شفق):

الا که نور و صفا آفتاب از تو گرفت

ستاره سرعت سِیْر و شتاب از تو گرفت

به جلوه‌های جمال تو ماه خیره شده‌ست

شکوه وحی در آیینه‌ات ذخیره شده‌ست

تو عطر گلشن یاسین، شکوفهٔ یاسی

تو با پیامبر عشق، «اَشبَهُ النّاسی»

نگاه گرم تو باغ بنفشه‌کاری بود

در آبشار صدای تو، وحی جاری بود

کسی به جز تو کجا حُسنِ مهرپرور داشت

ملاحتی که تو داری فقط پیمبر داشت...

الا که سروِ خرامان‌تر از تو، باغ ندید

کسی که روی تو را دید، درد و داغ ندید

تو بازتاب سپهر چهار معصومی

تو سایه‌پرور مهر چهار معصومی

تجلّیات یقینت به اوج می‌زد اوج

امید در دل و جان تو موج می‌زد موج

ظهور و جلوهٔ ایمان مطلق از تو خوش است

ترنم «اَ وَ لَسنا عَلَی الحَق» از تو خوش است

همین که منطق تو منطق رسول خداست

حساب حُسن تو از دیگران همیشه جداست

بلاغت از سخنت می‌چکد، گلاب صفت

و گرمی از نفست خیزد، آفتاب صفت

کسی به کوی وفا چون تو راست قامت نیست

که قامتی که تو داری کم از قیامت نیست

حسین محو تماشای راه رفتن توست

مرو که خون تماشاییان به گردن توست...

الا که گردش تو در مدار حق‌طلبی‌ست

تو زمزمی و جهان در کمال تشنه‌لبی‌ست

تبارک اللَّه از آن خلقت پیمبروار

که حسن خلق تو آیینهٔ خصال نبی‌ست

بگو جمال جمیل تو را نگاه کند

کسی که عاشق روی پیمبر عربی‌ست

شجاعت تو علی‌گونه بود روز نبرد

شهامت تو نشانِ نماز نیمه‌شبی‌ست

به عزت تو و گل‌های کربلا سوگند

که خال کنج لبت مُهر هاشمی نَسبی‌ست

«هزار مرتبه شُستم دهان به مشک و گلاب

هنوز نام تو بردن نشان بی‌ادبی‌ست»

قسم به آینه‌ها نور مشرقینی تو

سفیر عشق، علی اکبر حسینی تو