عقیق به منظور استفاده ذاکرین اهل بیت (ع) منتشر می کند

اشعار ولادت امام حسین (ع)

به مناسبت فرا رسیدن سالروز ولادت حضرت اباعبدالله الحسین (ع) عقیق تعدادی از اشعار آیینی را به منظور استفاده ذاکرین منتشر می کند

کد خبر: ۹۵۵۱۴

پنجشنبه - ۳۰ فروردين ۱۳۹۷ / 30 January 1397

سرویس شعر عقیق: به مناسبت فرا رسیدن سالروز ولادت حضرت اباعبدالله الحسین (ع) عقیق تعدادی از اشعار آیینی را به منظور استفاده ذاکرین منتشر می کند:

غلامرضا سازگار:

منكه هستم سائلى بر خوان انعام شما

از ازل شیرین شده كام من از نام شما

اینكه من دیوانه باشم آن هم از عشق خدا

بوده در آغاز خلقت حُسن اقدام شما

گر شكسته بال میخواهى بیا بنگر مرا

فطرسى بشكسته پر هستم سر بام شما

اى كه گفتى آب كم جو تشنگى آور به دست

اى كه میریزد عطش از باده جام شما

تشنگى خواهم من امشب اى خداى تشنگى

تا كه جان خود فدا سازم براى تشنگى

بى سرو سامان شدم تا كه تو سامانم دهى

كافر محضم من امشب تا كه ایمانم دهى

بى سوادم بهره از قرآن ندارم ذره اى

آمدم اى روح قرآن فهم قرآنم دهى

زنده جاوید گردد هر كه باشد كشته ات

دوست دارم تا بمیرم از دمت جانم دهى

فطرسم، حرّم، گنه كارم، پشیمانم حسین

آمدم تا طعم شیرینى ز گفتارم دهى

احتیاج من ندارد انتها اى ذوالكرم

میبرم نام تو را تا كه شود اینجا حرم

اى كه هستى محور حبّ و ولاى اهل بیت

عشق تو ما را نموده مبتلاى اهل بیت

بى تو نامى از خدا هم در میان ما نبود

بى تو می افتاد از رونق صداى اهل بیت

اى كه مردانه دل از پروردگارت برده اى

نیست عاشق بر تو مانند خداى اهل بیت

تا كه نامت میشود جارى به لب ها یا حسین

جمع ما گیرد دگر حال و هواى اهل بیت

گر نبودى اسم غفّار خدا معنا نداشت

عفو و رحمت در میان هر دوعالم جا نداشت

شد مدینه كربلا تا كه به دنیا آمدى

مادرت شد مبتلا تا كه به دنیا آمدى

مصطفى شد بوسه چین از حنجر و حلقوم تو

چشمها شد پر بكا وقتى به دنیا آمدى

گفت این طفل ازمن است ومن ازاویم بینِ جمع

رازها شد بر ملا وقتى به دنیا آمدى

بهترین معناى رحمان و رحیم امشب بود

میدهد عیدى خدا وقتى به دنیا آمدى

عید عفو و رحمت آمد عید غفران آمده

ذكر تسبیح ملك زین پس «حسین جان»آمده

رمز صبر انبیاء عشق تو بوده یا حسین

نام تو صاحبدلان را دل ربوده یا حسین

میهمانى خدا گر خاص میشد بر رسل

حق پذیرایى به روضه مینموده یا حسین

اولین بارى كه باب توبه واشد در جهان

نام زیباى تو این در راه گشوده یا حسین

هر كه را حق از براى بندگى كرده جدا

نام تو بر قلب و جان او سروده یا حسین

جز سعادت نیست عاشق بر رُخ ماهت شدن

جز شهادت نیست راه خاك درگاهت شدن

حق آن لحظه كه بوسیده پیمبر حنجرت

حق آن شورى كه افتاده به قلب مادرت

حق بابایت على و گریه مردانه اش

حق آن جمعى كه گردیده سراسر مضطرت

حق جبریل و سلامى كه ز بالا آورد

حق فطرس آن دخیل گاهوار اطهرت

حق آن شیرى كه از كام پیمبر خورده اى

حق اسمى كه تو را گشته نصیب از داورت

یك گره بر دل بزن تا صد گره را واكنى

زشتى ما را به زیبایى خود زیبا كنى

جواد محمد زمانی:

آن شب که باغ حال و هوای دعا گرفت

هر شاخه‌ای قنوت برای خدا گرفت

شعر علیل و واژهٔ بی‌اشتهای آن

با اشک‌های شوق تشرّف شفا گرفت

در گرگ و میش صبح، در انبوه خیر و شر

دل بی‌دلانه حالت خوف و رجا گرفت

اما پس از طلوع فراگیرِ آفتاب

بی‌اختیار دامن مهر تو را گرفت

مهر تو شرح روشن اشراق ناب بود

خورشید با تبسم تو روشنا گرفت

عالم قرار بود پس از تو شود خراب

مهرت قدم نهاد که عالم بقا گرفت

با فطرت اویس، دل آمد به سوی تو

از عطر مصطفای وجودت صفا گرفت

باغ از شکوفه هر سحر احرام شوق بست

اذن طواف در حرم کربلا گرفت

بی‌شک سراغ رایحهٔ گیسوی تو را

حافظ هزار بار ز باد صبا گرفت

با شوق تو مشارقِ الهام جلوه کرد

با عطر تو عوالمِ ایجاد پا گرفت

دیدم چگونه شاهد بزم شهود شد

آن عاشقی که رخصت «یا لیتنا» گرفت

از داغ تو که در دل افلاک جا گرفت

آدم به ناله آمد و خاتم عزا گرفت

فیض عظیم با «وَ فَدَیْناهُ» موج زد

این جام را خلیل به لطف شما گرفت

حتی پیامبر به پیامت امید داشت

آن روز که تو را به سر شانه‌ها گرفت

عُمّان درست گفت: خدا در دم نخست

وقتی که امتحان ز همه اولیا گرفت

قلب تو بیشتر ز همه درد و داغ خواست

جانِ تو بهتر از همه جام بلا گرفت

ای دم به دم حماسه! ببخشا که شعر من

از حد گذشت و حال و هوای رثا گرفت

در حیرتم «کمیت» چگونه میان شعر

از دشمنان خون خدا خونبها گرفت؟!

«آنان که در مقام رضا آرمیده‌اند»

دیدند «دعبل» از چه امامی قبا گرفت

من درخور عطای شما نیستم ولی

باید دهان شاعرتان را طلا گرفت

وقتی خروش کرد که «باز این چه شورش است»

آری، چه شورشی که جهان را فرا گرفت

سید حمید رضا برقعی:

هنوز شوق تو بارانی از غزل دارد

نسیم یک سبد آیینه در بغل دارد

خوشا به حال خیالی که در حرم مانده

و هر چه خاطره دارد از آن محل دارد

به یاد چایی شیرین کربلایی ها

لبم حلاوت "احلی من العسل" دارد

چه ساختار قشنگی شکسته است خدا

درون قالب شش گوشه یک غزل دارد

بگو چه شد که من اینقدر دوستت دارم؟

بگو محبت ما ریشه در ازل دارد

غلامتان به من آموخت در میانه ی خون

که روسیاهی ما نیز راه حل دارد.

یوسف رحیمی :

ماه عشق است ماه عشّاق است

ماه دل‌های مست و مشتاق است

در میخانهٔ کرم شد باز

الدخیل این حریمِ رزاق است

ریزه‌خوارش فقط نه اهل زمین

جرعه‌نوشش تمام آفاق است

بی‌حساب است فضل این ساقی

شب جود و سخا و انفاق است

بین دل‌های بیدلان امشب

با سر زلفِ یار میثاق است

«قبره فی قلوب من والاه»

حرمش قبله‌گاه عشّاق است

ماه شعبان رسید! ماه سه ماه

کربلا می‌رویم! بسم الله

السلام ای پناه مُلک و مکان

در یدِ قدرتت عنان جهان

رفته قنداقه‌ات به عرش خدا

تشنهٔ پای‌بوسی‌ات همگان

در طوافت قیامتی شده است

می‌رسد هر فرشته با هیجان

پَر قنداقهٔ تو می‌بخشد

پر و بالی به فطرس نگران

از سرانگشت پاک مصطفوی

جرعه جرعه بنوش شیرهٔ جان

خواند جدّت «حسینُ منّی» را

«وَ أنا مِن حسین» را تو بخوان

با تو جود و شجاعت نبوی‌ست

ای شکوه حماسه‌های عیان

در نمازت شبیه فاطمه‌ای

بین میدان علی‌ست جلوه‌کنان

چشم‌های تو مرز خوف و رجاست

قَهر و مِهر تو آتش است و امان

رحمت محض! یا ابا الأیتام!

پدری کن برای عالمیان

ای که آقایی تو بی‌حد است

باز ما را به کربلا برسان

شب جمعه شمیم سیب حرم

منتشر می‌شود کران به کران

روضه‌هایت بهشت اهل ولاست

چشم ما چشمه‌های کوثر آن

«وَ مِنَ الماءِ کُلَّ شَیءٍ حَی»

اشک‌ها از غمت همیشه روان

السلام ای شهید روز دهم

السلام ای امام تشنه‌لبان

تا ابد در فراز، پرچم توست

خون سرخت همیشه در جَرَیان

کربلای تو از ازل بوده‌‌ست

مبدأ حرکت زمین و زمان

شب سوم رسیده‌ای، ای ماه

السلام علیکَ ثارالله

السلام ای نگین عرش برین

سروِ بالا بلند اُم بنین

جذبه‌های نگاه هاشمی‌ات

ماه را می‌کشد به سوی زمین

عبد صالح! مُواسِیاً لله!

پدر فضل! روح حق و یقین!

به حضورت گشوده دست، فلک

به قدوم تو سوده عرش، جبین

وقت هوهوی ذوالفقار علی‌ست

به روی مرکب حماسه نشین

می‌شود با اشارهٔ‌ تو دو نیم

هر کسی آید از یسار و یمین

زینبت «إن یکاد» می‌خواند

آسمان محو هیبت تو! ببین

کاشف الکرب اهل‌بیت نبی!

بازوان تواند حصن حصین

ماه من! بازوی رشید تو را

که برافراشته‌ست بیرق دین ـ

زده بوسه علی به گریه چنان

چیده از آن حسین بوسه چنین

سائلان تو بی‌شمارند و ...

گوشه چشمی به ما! بس است همین

شب جود و کرامت و بذل است

شب چارم شب اباالفضل است

السلام ای حقیقت جاری

روح تقوا و زهد و بیداری

سید السّاجدینِ شهر رسول

عبد مسکینِ حضرت باری

روزهایت مجاهدت، ایثار

نیمه‌شب‌هات بخشش و یاری

در مناجاتت ای صحیفهٔ نور

آیه آیه زبور می‌باری

همه مجذوب ربنای تواند

محوِ این سِیْر و این سبک‌باری

گوش کن این صدای داوود است

که به شوق تو می‌شود قاری

پا برهنه به حجّ که می‌آیی

کعبه را هم به وجد می‌آری

خطبه‌های تو تیغِ برّانند

ثانی حیدری و کرّاری

در مصاف تو سهم دشمن تو

چیست غیر از مذلّت و خواری

وارث عزت و سخای حسین

ای که بعد از عمو، علمداری

به محبان خود نظر فرما

بیشتر موقع گرفتاری

رو سیاهی من گذشت از حدّ

تو برایم مگر کنی کاری

در نماز شبت دعایم کن

تو عزیزی تو آبروداری

دلم از بند هر غم آزاد است

شافع من امام سجاد است