گناهان کبیره از منظر آیت الله دستغیب؛

انسان عاقل از رحمت خداوند نا امید می‌شود؟

پس از شرک به خداوند نا امیدی دومین گناه کبیره است که می‌تواند انسان را به ورطه نابودی کشاند.

کد خبر: ۹۲۸۹۰

پنجشنبه - ۳۰ آذر ۱۳۹۶ / 30 September 1396

عقیق:آیت الله دستغیب (ره) در کتاب گناهان کبیره در مورد ناامیدی می‌گوید؛ در بخشی از کتاب ایشان آمده است:
«پس ملاحظه حالات اشخاصی که به درگاه خدا رجوع کرده و حاجت روا شدند، آیا انسان عاقل می تواند از پروردگار کریم خود مایوس و از رستگاری خود یا دیگری نا امید شود؟به خاطر همین است که علما فرموده اند:شخص مسلمان نباید به طور قطع خود را از کفار و فساق بهتر بداند و خود را سعید و آنها را شقی ببیند بلکه باید حالش این طور باشد که اگر لطف و توفیق الهی درباره ما مستمر باشد و با همین حالی که هستیم و بهتر از دنیا برویم و فلان کافر و فاسق هم اگر همین طور خذلان خدا شامل حالش بوده و با این حال فعلی از دنیا برود آن وقت من از او بهتر خواهم بود.

ناامیدی از ترقی و تعالی در مراتب انسانیت هرچند مصداق بارز ناامیدی نیست ولی مومن نباید گمان کند که برای ترقی انسان در مقام های معنوی به تنهایی برخی اسباب مثل قوه جوانی و ذکاوت موثر است.در طول تاریخ چه اشخاصی بودند که هیچ کدام از اینها را نداشته و به فضل الهی به درجات عالی رسیده اند مانند فضیل بن عیاض و برهم نصرانی که همه در پیری لطف الهی شامل حالشان شد.

یاس از لوازم و آثار کفر و انکار خداوند است زیرا کسی که خدا را به قدرت و کرم وعلم شناخت و دانشت که آفریننده همه عوالم است و شدرتش نامحدود و حکمتش نامتناهی است دیگر باید امیدش فقط به خدا باشد».

پی نوشت:

کتاب گناهان کبیره، ص91 و ص92
منبع:باشگاه خبرنگاران