گذری بر احادیث عیسی(ع)/

رفتاری که زن و شوهر باید از زنبور عسل بیاموزند

حضرت عیسی(ع) به بهانه‌ یک صحنه، خواست به یارانش این نکته را یادآور شود که همواره باید چشم زیبابین داشت تا خوبی‌ها بیشتر از بدی‌ها برایتان جلب توجه کند.

کد خبر: ۹۲۷۷۹

جمعه - ۲۴ آذر ۱۳۹۶ / 24 September 1396

عقیق:روایت شده است عیسی(ع) و اصحابشان در هنگام گذر از مکانی به لاشه سگی رسیدند. حواریون گفتند چقدر این سگ بوی بدی می‌دهد! عیسی(ع) در مقام معلمی الهی فرمود: چقدر دندان‌های سفیدی دارد؛ أَنَّ عِیسَى ع مَرَّ وَ الْحَوَارِیُّونَ عَلَى جِیفَةِ کَلْبٍ فَقَالَ الْحَوَارِیُّونَ مَا أَنْتَنَ رِیحَ هَذَا الْکَلْبِ‏ فَقَالَ عِیسَى ع مَا أَشَدَّ بَیَاضَ‏ أَسْنَانِه‏».
به نظر می‌رسد حضرت عیسی(ع) به بهانه این صحنه خواستند این موضوع را یادآور شوند که همواره چشم زیبابین داشته باشید تا خوبی‌ها برایتان بیشتر از بدی‌ها جلب توجه کند و نباید ایراد افراد به قدری برایمان بزرگ جلوه کند که چشم‌مان به خوبی‌ها و صفای باطنی آن‌ها بسته شود.

متأسفانه این امر در رفتار بین خانواده‌ها به خصوص همسران شایع شده است و شیطان از راه‌های مختلف سعی دارد بدی‌های شخص مقابل را پررنگ‌تر از خوبی‌های او نشان دهد در حالی که همواره باید خوبی‌های همسر برایمان جلب توجه کند. این رفتار در لسان اهل‌بیت(ع) به «زنبور» مثال زده شده است و فرموده‌اند «شِیعَتُنَا بِمَنْزِلَةِ النَّحْل‏؛ شیعیان ما مثل زنبور هستند»؛ یعنی مانند زنبور بر زیبایی‌ها و خوبی‌ها می‌نشینند نه مانند مگس که بیشتر میل به کثیفی و ناجوری دارند و مدام سعی دارند بدی‌ها در نظرشان بزرگ جلوه کند.

تأییدکننده قرآنی‌ این روایت اهل‌بیت(ع) این آیه است که خداوند فرمود: «(به زنبور وحی کرد) سپس از همه میوه‌‏ها بخور، و راه‌هاى پروردگارت را فرمانبردارانه، بپوى. [آنگاه‏] از درون [شکم‏] آن، شهدى که به رنگ‌هاى گوناگون است بیرون مى‌‏آید. در آن، براى مردم درمانى است. راستى در این [زندگى زنبوران‏] براى مردمى که تفکر مى‌‏کنند نشانه [قدرت الهى‏] است. ثُمَّ کُلی‏ مِنْ کُلِّ الثَّمَراتِ فَاسْلُکی‏ سُبُلَ رَبِّکِ ذُلُلاً یَخْرُجُ مِنْ بُطُونِها شَرابٌ مُخْتَلِفٌ أَلْوانُهُ فیهِ شِفاءٌ لِلنَّاسِ إِنَّ فی‏ ذلِکَ لَآیَةً لِقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ؛»

پی نوشت:

مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، ج‏9، ص 113
مرآة العقول فی شرح أخبار آل الرسول، ج‏10 ، ص406
خصال صدوق، ج2، ص625.
منبع:تسنیم