عقیق به منظور استفاده ذاکرین اهل بیت منتشر می کند

اشعار شهادت حضرت جواد الائمه (ع)

به مناسبت فرا رسیدن سالروز شهادت نهمین ستاره آسمان امامت حضرت امام جواد (ع) عقیق تعدادی از اشعار آیینی را به منظور استفاده ذاکرین اهل بیت منتشر می کند.

کد خبر: ۸۹۲۸۰

دوشنبه - ۳۰ مرداد ۱۳۹۶ / 30 May 1396

سرویس شعر آیینی عقیق: به مناسبت فرا رسیدن سالروز شهادت نهمین ستاره آسمان امامت حضرت امام جواد (ع) عقیق تعدادی از اشعار آیینی را به منظور استفاده ذاکرین اهل بیت منتشر می کند:

محمد علی بیابانی:

ای حجره ات غریب ترین جای این جهان

در قتلگاهت.... آه... کسی نیست روضه خوان

جز مادری جوان که ز جان آه می کشد

هنگام دست و پا زدنت با قدی کمان

بغداد شد مدینه و مردی که باز هم

در خانه اش ز کینۀ همخانه داد جان

جعده است ام فضل و تو هم مجتبی ولی

آن پست تر از این و تو مظلوم تر از آن

آنقدر بی کسی که به دستور همسرت

مشتی کنیز مست که رقاص و شادمان...

... با سوز ناله های تو بر طبل می زنند

تا نشنوند داد دلت را در آن میان

آنقدر بی کسی که تنت را کشان کشان

دادند روی بام به دستان آسمان

اما برای اینکه نسوزد تنت ببین

از مشهد آمدند تمام کبوتران

آه از تنی که زیر شررهای آفتاب

پوشیده بود پیکرش از نیزه و سنان

عباس احمدی:

آن روز کاظمین چو بازار شام شد

دنیا برای بار نهم بی‌امام شد

دجله که دیگر آبروی رفته هم نداشت

آن‌قدر اشک ریخت که چشمش تمام شد

جنت وزید و حُجرهٔ در بستهٔ امام

در بارش ملائکه خود، بار عام شد

تا سایه‌بان شود به تن زهر دیده‌اش

خورشید شد کبوتر و بر روی بام شد...

آن روز ذوالجناح حسین از نفس فتاد

آن روز ذوالفقار علی در نیام شد

آتش نشست در جگر کربلایی‌اش

یعنی به رسم خون خدا تشنه‌کام شد...

میلاد حسنی:

شَمَمتُ ریحَکَ مِن مرقدِک، فَجَنَّ مشامی*

به کاظمین رسیدم برای عرض سلامی

تو آن همیشه امامی، من آن همیشه غلامم

من آن همیشه غلامم، تو آن همیشه امامی

مرا خیال نمازت شبی کشید به رویا

عجب رکوع و سجودی عجب قعود و قیامی

چه اشتراک قشنگی‌ست بین طوس و مزارت

که از تو و پدرت هست در دو صحن مقامی

نوشته اند به باب الرضا تمامیِ جودی

نوشته اند به باب المراد جود تمامی

شبی ز بخت بلندم به خانه‌ی تو رسیدم

چه سفره دار کریمی چه خوانی و چه طعامی

سوال داشتم از غربتت، زمان به عقب رفت

نگاه بود جوابت، نه حرفی و نه کلامی

عجب فراز عجیبی عجب غروب غریبی

پس از سه روز هنوز آفتاب، بر لب بامی!

تنت میان خرابه، دلت کجاست بمیرم

کنار حضرت سجاد در خرابه‌ی شامی؟

مهدی رحیمی :

در دست تو عیار کرم می شود زیاد

در سایه سار اسم تو کم می شود زیاد

نوبت به گفتن از سر زلفت که می شود

بی شک شهید اهل قلم می شود زیاد

مثل نَفَس برای رضایی که بی گمان

در بازدم علاقه به دم می شود زیاد

در مسلک جواد اگر قول جود رفت

وقت وفای وعده رقم می شود زیاد

باب الجواد چیست که در بین زائران

آن جا که می رسند قسم می شود زیاد

باب الجواد چیست که هر کس از آن گذشت

در چشم هاش شوق حرم می شود زیاد

من مانده ام که مثل تو در بین اهل بیت

از زن چرا به مرد ستم می شود زیاد؟

در چشم سرمه ایِ  گُهَرشاد دم به دم

شادی افول کرده و غم می شود زیاد

وقتی که اُمِّ رذل تأسّی به جعده کرد

در فکر او علاقه به سم می شود زیاد

حالا مسیر روضه به جایی رسیده که؛

پیش امام چار قدم می شود زیاد

گودال نیست حجره اش اما به پیکرش

از ضرب تیر و نیزه وَرَم می شود زیاد

گاهی شبیه اکبر و چون قاسم اینچنین؛

هم می شود خلاصه و هم می شود زیاد