قطره ای از دریا؛

زمانی که جاهل و عالم همانند هم فکر می‌کنند!

در فضاىِ آمیخته به تعصّب بى ‏جا، عالم و جاهل، همانند هم فكر مى‏ كنند. اهل كتابِ آگاه به تورات و انجیل، همان حرفى را مى ‏زدند كه مشركان جاهل مى‏ گفتند و هر یك بدون دلیل، دیگرى را بر باطل مى‏ دانست.

کد خبر: ۸۶۷۸۱

يکشنبه - ۳۱ ارديبهشت ۱۳۹۶ / 31 February 1396

عقیق:استاد محسن قرائتی در ادامه سلسله مباحث تفسیری خود با موضوع تفسیر قطره ای به بیان آموزه های آیه صد و سیزده وصد چهارده سوره بقره پرداخته است.
وَقَالَتِ الْیَهُودُ لَیْسَتِ النَّصَرَى‏ عَلَى‏ شَى‏ءٍ وقَالَتِ النَّصَرَى‏ لَیْسَتِ الْیَهُودُ عَلَى‏ شَی‏ءٍ وَهُمْ یَتْلُونَ الْكِتَبَ كَذَلِكَ قَالَ الَّذِینَ لاَ یَعْلَمُونَ مِثْلَ قَوْلِهِمْ فَاللَّهُ یَحْكُمُ بَیْنَهُمْ یَوْمَ الْقِیَمةِ فِیَما كَانُواْ فِیهِ یَخْتَلِفُونَ‏ 113

و یهود گویند: مسیحیان بر حق نیستند و مسیحیان گویند: یهود بر حق نیستند، در حالى كه (هر دو گروه) كتابِ آسمانى را تلاوت مى‏‌كنند. همچنین، (مشركان و بت‌‏پرستان و) كسانى كه (از كتابِ خدا) چیزى نمى‌‏دانند، همانند سخنِ آنها را گویند اما خداوند در روز قیامت، میان آنان، در آنچه اختلاف دارند، داورى خواهد كرد.

در برنامه قبل گفتیم كه یهود و نصارى، هر یك بهشت را از آن خود مى‏ دانست و براى دیگران حقى قائل نبود. این آیه درباره منشأ این تفكر باطل مى‌‏فرماید: تعصّبِ نابجا باعث شده كه هیچیك، دیگرى را بر حق نداند، با آنكه هر دو گروه اهل كتاب و پیرو پیامبران بر حق الهى هستند.

جالب آنكه مشركان و بت‏‌پرستان هم كه اهل كتاب نیستند، درباره آنها همین سخن را مى‏ گویند زیرا تعصّب و انحصارطلبىِ بى‏ دلیل، چشم انسان را از پذیرش حق كور مى ‏كند به گونه‏ اى كه فقط خود را بر حق مى‏ بینند و دیگران را هر كه باشند باطل.

این آیه به روشنى بیان مى‏ دارد كه در فضاىِ آمیخته به تعصّب بى‏جا، عالم و جاهل، همانند هم فكر مى ‏كنند. اهل كتابِ آگاه به تورات و انجیل، همان حرفى را مى‏ زدند كه مشركان جاهل مى ‏گفتند و هر یك بدون دلیل، دیگرى را بر باطل مى ‏دانست.

اكنون به آیه سوره بقره گوش می‌سپاریم:

اما در آیه 114 می فرماید : «وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ مَّنَعَ مَسَجِدَ اللَّهِ أَنْ یُذْكَرَ فِیهَا اسْمُهُ وَسَعَى‏ فى خَرَابِهَا اُؤلَئِكَ مَا كَانَ لَهُمُ أَنْ یَدْخُلُوهَآ إلّاَ خَآئِفِینَ لَهُمْ فِى الدُّنْیَا خِزْیٌ وَلَهُمْ فِى الأَخِرَةِ عَذَابٌ عَظِیمٌ»

و كیست ستمكارتر از آن كس كه نگذاشت نام خدا در مساجد الهى برده شود و در خرابى آنها سعى نمود؟ آنان جز با ترس و خوف، حق ورود به مساجد را ندارند، بهره آنان در دنیا، خوارى و رسوایى و در آخرت، عذابى بزرگ است.

در طول تاریخ، همواره مساجد الهى در معرض بسته شدن و یا تخریب و نابودى قرار داشته است. زیرا مساجد و معابد، پایگاه هاى حكومتِ ادیان الهى و محلّ اجتماع و همبستگى پیروان آنها بوده است.

لذا حاكمان ستمگر و یا منحرفانِ فكرى همواره در صددِ تخریب بناى ظاهرى و معنوى مساجد بر آمده ‏اند. چنانكه مشركان مكّه سالها از ورود مسلمانان به مسجدالحرام ممانعت مى ‏كردند.

امروزه نیز دشمنان اسلام در صدد تخریبِ مسجدالاقصى در بیت ‏المقدس بر آمده‏اند و مسجد تاریخىِ بابرى در هند را ویران مى‏ سازند.

البته تخریب مساجد، تنها به خرابى بناى ظاهرى آنها نیست چنانكه عمرانِ مساجد نیز تنها به بناى زیباى آنها نیست، بلكه هر عملى كه از رونق مساجد بكاهد و باعث شود مردم از یاد خدا غافل شوند و از مساجد باز بمانند موجب خرابى مساجد است.

ترویج فیلم هاى ضد اخلاقى ویدیوئى و یا سینمایى، از مهم‏ترین برنامه‏ هاى دشمن براى بیگانه ساختنِ جوانان كشورهاى اسلامى با مساجد و محافلِ مذهبى است.

منبع:حوزه