برتری و فضیلت ذریه رسول خدا(ص) از دیدگاه امام کاظم(ع)

ابوطالب و عباس هر دو عموهای پیامبر بودند و از جهت خویشاوندی با پیامبر، با هم فرقی ندارند.

کد خبر: ۸۵۸۴

سه‌شنبه - ۱۴ خرداد ۱۳۹۲ / 14 March 1392

عقیق: یک بار هارون الرشید خطاب به امام موسی کاظم(ع) کرد و گفت: می خواهم از شما چیزهایی بپرسم که مدتی است در ذهنم خلجان می کند و تا کنون از کس دیگری نپرسیده ام، به من گفته اند که شما هرگز دروغ نمی گویید، جواب مرا درست و راست بفرمایید!

فرمود: اگر من آزادی بیان داشته باشم، تو را از آنچه می دانم در زمینه پرسشم آگاه خواهم کرد.

گفت: در بیان آزاد هستید، هرچه می خواهید بفرمایید. اما اولین سؤال من اینست که چرا شما و مردم معتقد هستید که شما فرزندان ابوطالب از ما فرزندان عباس برترید، درحالیکه ما و شما از تنه یک درختیم؟

امام(ع) فرمود: ما از شما به پیامبر نزدیک تریم. گفت: چگونه؟

فرمود: چون پدر ما ابوطالب با پدر رسول اکرم(ص) برادر تنی ( از یک پدر و مادر) بودند ولی عباس برادر ناتنی (تنها از سوی مادر) بود.

گفت: سؤال دیگر: پس چرا شما خود را ذریه رسول خدا می دانید و حال آنکه ذریه از سوی پسر است نه از سوی دختر؟

فرمود: مرا از پاسخ این پرسش معاف دار. گفت: نه باید پاسخ بفرمایید و از قرآن دلیل بیاورید.

فرمود:«و من ذریته داوود و سلیمان و ایوب و یوسف و موسی و هارون و کذالک نجزی المحسنین و ذکریا و یحیی و عیسی »(1)

اکنون می پرسم: عیسی که در این آیه ذریه ابراهیم به شمار آمده، آیا از سوی پدر به او منسوب است یا از سوی مادر؟

گفت: به نص قرآن، عیسی پدر نداشته است.

فرمود: پس از سوی مادر زریه نامیده شده است، ما نیز از سوی مادرمان فاطمه(س) ذریه پیامبر محسوب می شویم. آیا آیه دیگری بخوانم؟

گفت بخوانید. فرمود: آیه مباهله را می خوانم.

«فمن حاجك فيه من بعد ما جائك من العلم فقل تعالوا ندع ابنائنا و ابنائكم و نسائنا و نسائكم و انفسنا و انفسكم ثم نبتهل فنجعل لعنة الله على الكاذبين»(2)؛ هيچ كس ادعا نكرده است كه پيامبر در مباهله با نصاراى نجران جز على و فاطمه و حسن و حسين (عليهم‌السلام)، كس ديگرى را براى مباهله با خود برده باشد پس مصداق ابنائنا (پسرانمان را) در آيه مزبور، حسن و حسين (درود خدا بر ايشان) هستند، با اين كه آنها از سوى مادر به پيامبر منسوبند و فرزندان دختر آن گرامى‌اند.(3)

پی نوشت ها:

1_(انعام-84)

2_(سوره آل عمران، آیه 61)

3_(عیون الرضا(ع)، ج1،ص81)

211008