بازخوانی نامه 31 نهج البلاغه؛

انسان و حوادث روزگار از نگاه امام علی(ع)

امام علی (ع)بعداز جنگ صفین سخنان مهمی به فرزند خود امام حسن(ع)می گوید.

کد خبر: ۸۵۲۰۱

شنبه - ۲۱ اسفند ۱۳۹۵ / 21 December 1395

عقیق:امام علی(ع)در بخشی از نامه 31 کتاب شریف نهج البلاغه خطاب به فرزند خود امام حسن (ع)می فرماید:از پدرى در آستانه فنا و معترف به گذشت زمان ، كه عمرش روى در رفتن دارد و تسليم گردش روزگار شده ، نكوهش كننده جهان ، جاى گيرنده در سراى مردگان ، كه فردا از آنجا رخت برمى بندد ، به فرزند خود كه آرزومند چيزى است كه به دست نيايد ، راهرو راه كسانى است كه به هلاكت رسيده اند و آماج بيماری ها است و گروگان گذشت روزگار .

امام در ادامه می فرماید:پسرى كه تيرهاى مصائب به سوى او روان است ، بنده دنياست و سوداگر فريب ، و وامدار مرگ و اسير نيستى است و هم پيمان اندوه ها و همسر غمهاست ، آماج آفات و زمين خورده شهوات و جانشين مردگان است .

امام در ادامه می افزاید:من از پشت كردن دنيا به خود و سركشى روزگار بر خود و روى آوردن آخرت به سوى خود ، دريافتم كه بايد در انديشه خويش باشم و از ياد ديگران منصرف گردم و از توجه به آنچه پشت سر مى گذارم باز ايستم و هر چند ، غمخوار مردم هستم ، غم خود نيز بخورم و اين غمخوارى خود ، مرا از خواهشهاى نفس بازداشت و حقيقت كار مرا بر من آشكار ساخت و به كوشش و تلاشم برانگيخت كوششى كه در آن بازيچه  اى نبود و با حقيقتى آشنا ساخت كه در آن نشانى از دروغ ديده نمى  شد . امام علی (ع)ادامه می دهد:تو را جزئى از خود ، بلكه همه وجود خود يافتم ، به گونه  اى كه اگر به تو آسيبى رسد ، چنان است كه به من رسيده و اگر مرگ به سراغ تو آيد ، گويى به سراغ من آمده است . كار تو را چون كار خود دانستم و اين وصيت به تو نوشتم تا تو را پشتيبانى بود ، خواه من زنده بمانم و در كنار تو باشم ، يا بميرم .

سرانجام امام در انتهای این بخش به فرزند خود می فرماید:تو را به ترس از خدا وصيت مى كنم ، اى فرزندم ، و به ملازمت امر او و آباد ساختن دل خود به ياد او و دست زدن در ريسمان او . كدام ريسمان از ريسمانى كه ميان تو و خداى توست ، محكمتر است ، هرگاه در آن دست زنى ؟ دل خويش به موعظه زنده دار و به پرهيزگارى و پارسايى بميران و به يقين نيرومند گردان و به حكمت روشن ساز و به ذكر مرگ خوار كن و وادارش نماى كه به مرگ خويش اقرار كند.

منبع:باشگاه خبرنگاران