جمعه های انتظار؛

قیام شکوهمند مهدی(عج) و حیات بخشی به لشکریان عقل

همراه با آزاد شدن عقل و خرد از بندهایی که قدرت های شیطانی و نفسانی او را به زنجیر کشیده است، نیروهای عقل از اسارت رها گشته و انسان به راحتی می تواند قدرتهای عقلی خویش را به کار بندد.

کد خبر: ۸۴۰۱۳

شنبه - ۳۰ بهمن ۱۳۹۵ / 30 November 1395

عقیق: مستضعف فکری کسانی هستند که‌ دچار نادانی‌ هستند. ناتوان‌ به‌شمار می‌روند و وظیفه دانشمندان‌ و آگاهان‌ بیرون‌ آوردن‌ آن‌ افراد از تیرگی‌ نادانی‌ به‌ نور دانش‌ است.
این وظیفه در طول تاریخ بر دوش پیامبران و اولیای الهی بوده است. چنانچه خداوند متعال در آیه ۱۶۴ سوره مبارکه آل عمران می فرماید«لقد منّ الله علی المومنین اذ بعث فیهم رسولا من انفسهم یتلوا علیهم آیاته و یزکیهم و یعلمهم الکتاب و الحکمة و ان کانوا من قبل لفی ضلال مبین ، به درستی که خداوند بر مومنین منت گذارد که یکی را از آن میانه برانگیخت تا آیات الهی را بر آنان بخواند و بر کسانی کتاب و حکمت تعلیم کند که پیش از آن در گمراهی آشکار قرار داشتند.»

امام علی(ع) دربخشی از خطبه ۳۴ نهج البلاغه می فرمایند «فأما حقُّکم‌ علیَّ... تعلیمکُم‌ کیلا تجهَلُوا و تأدیبُکُم‌ کیما تعلموا؛ اما حق‌ شما بر عهده من، تعلیم‌ شماست‌ تا جاهل‌ نمانید و نیز تأدیب‌ و تربیت‌ شما است‌ تا این‌که‌ در شمار عالمان‌ و وارستگان‌ قرار گیرید.»

رسول خدا صلّی اللّه علیه و اله به حضرت فاطمه علیها السّلام می‌فرماید: «فیبعث الله عند ذلک منهما-حسنین-من یفتح حصون الضلالة و قلوبا غلفا»«خداوند از نسل این‌دو (حسن و حسین علیهما السّلام) شخصی را برمی‌انگیزد که دژهای گمراهی را می‌گشاید و دل‌های سیاه قفل خورده را تسخیر می نماید.»(۱)

«در صورتی انسان به قدرتهای نهفته در وجود خود دست می یابد و به تکامل عقلی می رسد که عقل او از اسارت [حب جاه و مقام ، دنیا طلبی ، شهوت و... ]آزاد شود. » این آزادی، یکی از بزرگترین آزادی هایی است که عصر تکامل بخش ظهور آن را برای انسان ها به ارمغان می آورد.

با آزاد شدن عقل و خرد از بندهایی که قدرت های شیطانی و نفسانی او را به زنجیر کشیده است ، نیروهای عقل از اسارت رها گشته و انسان به راحتی می تواند قدرتهای عقلی خویش را به کار بندد.

دوران تیره غیبت، عصرجولان لشکر نفس است و عموم افراد-به جز گروهی اندک- در دست سپاه نفس گرفتارند و همواره به سوی آنچه نفس از آنان می خواهد بسیج می شوند؛اما در روزگار فرخنده ی ظهور با تکامل یافتن عقل ، نفس انسانها نیز پاکیزه شده و در فرمان عقل و خرد قرار می گیرند.

اینک جامعه ی بشریت درگرداب هوا و هوس غرق شده و گرفتار لشکر نفس بوده و از لشکر عقل –به جز مقداری بس اندک- بهره ای ندارد.

قیام شکوهمند حضرت مهدی (عج) برای حیات بخشیدن به لشکریان عقل و تکامل آنها در میان افراد جامعه ی بشریت می باشد.

با تکامل لشکریان عقل، لشکریان جهل (نفس) نابود شده و از آنها اثری باقی نمی ماند....موجودات دیگر نیز در مسیر تکامل قرار گرفته و به سوی تکامل روی می آورند.»(۲)

امام خمینی (ره) درباره ی این ویژگی حضرت(عج) می فرماید« رسول ختمی ـ صلی اللّه‏ علیه و آله و سلم ـ که برای اصلاح بشر آمده بود و برای اجرای عدالت آمده بود و برای تربیت بشر آمده بود، باز در زمان خودشان موفق نشدند به این معنا، و آن کسی که به این معنا موفق خواهد شد و عدالت را در تمام دنیا اجرا خواهد کرد، نه آن هم این عدالتی که مردم عادی می‏ فهمند که فقط قضیۀ عدالت در زمین برای رفاه مردم باشد بلکه عدالت در تمام مراتب انسانیت. انسان اگر هر انحرافی پیدا کند، انحراف عملی، انحراف روحی، انحراف عقلی، برگرداندن این انحرافات را به معنای خودش. این ایجاد عدالت است در انسان. اگر اخلاقش اخلاق منحرفی باشد، از این انحراف وقتی به اعتدال برگردد، این عدالت در او تحقق پیدا کرده است. اگر در عقاید یک انحرافاتی و کجی هایی باشد، برگرداندن آن عقاید کج به یک عقیدۀ صحیح و صراط مستقیم، این ایجاد عدالت است در عقل انسان.

در زمان ظهور مهدی موعود ـ سلام اللّه‏ علیه ـ که خداوند ذخیره کرده است او را از باب اینکه هیچ کس در اولین و آخرین، این قدرت برایش نبوده است و فقط برای حضرت مهدی موعود بوده است که تمام عالم را، عدالت را در تمام عالم گسترش بدهد، و آن چیزی که انبیا موفق نشدند به آن با اینکه برای آن خدمت آمده بودند، خدای تبارک و تعالی ایشان را ذخیره کرده است که همان معنایی که همۀ انبیا آرزو داشتند، لکن موانع، اسباب این شد که نتوانستند اجرا بکنند، و همۀ اولیا آرزو داشتند و موفق نشدند که اجرا بکنند، به دست این بزرگوار اجرا بشود.»(۳)

پی نوشت:

۱-نشانه هایی از دولت موعود ،ج ۱، ص ۲۳۷ به نقل از عقد الدرر، ص  ١۵٢ ؛ احقاق الحق، ج  ١٣ ، ص  ١١۶ ؛ اثبات الهداة، ج  ٣ ، ص  ۴۴٨ ، ۴٩۵

۲-دولت کریمه امام زمان (عج) صص۱۵۱-۱۵۰

۳-  میلاد مبارک حضرت ولی عصر (عج) ،  شنبه ۰۷ تیر ۱۳۵۹ ، صحیفه امام ، ج ۱۲،ص۴۸۱
منبع:مهر