زیارت امام رضا(ع) در کلام امام روح‌الله

عتبه‌بوسی امام رضا(ع) آرزوی من است

امام خمینی (ره) فرمودند: برادرانى که در آستان قدس رضوی مستقیماً کار مى‏‌کنید، از خوشبختى بزرگى برخوردارید، عتبه‌بوسى امام رضا(ع) از آرزوهاى من است.

کد خبر: ۸۱۴۴۷

چهارشنبه - ۱۰ آذر ۱۳۹۵ / 10 September 1395

عقیق: شنیدن فضایل و برخی ابعاد و ویژگی‌های شخصیتی ائمه (ع) در کلام بزرگان دین باعث ایجاد نگرش و معرفتی نوین در افکار شیعیان می‌شود. در واقع ایام ولادتها و شهادتهای امامان معصوم(ع) باید فرصتی جهت تبیین معارف و فضایل این بزرگواران باشد تا جامعه اسلامی ضمن اینکه به غم و شادی می‎پردازد، به شعور و معرفت عترت(ع) نیز برسد.
امام خمینی (ره)، اندیشه‌های خود را  از قرآن و سیره ائمه (ع) فراگرفته است. سیره و سخن امام رضا(ع) برای امام خمینی (ره) از جمله منابع غنی دینی است که در رشد و نمو تفکر ایشان نقش بارزی داشته است، شاید وجود بارگاه امام رضا(ع) در ایران این توجه را دو چندان کرده است.

در عصر ما امام خمینی (ره) و  رهبر معظم انقلاب اسلامی  پیوسته در مناسبات مختلف با نوع نگاه و بصیرت نافذشان بارها و بارها به مناسبات مختلف به بیان مسائل و عبرتهایی از ماجراهای اهل‌بیت (ع) پرداختند، امروزه پس از گذشت سالها از آن طرح بحثها، وقتی کمی دقیق می‎شویم، قیمت و بصیرت چنین افرادی برایمان بیش از پیش نمایان می‌شود و لزوم به کارگیری آنها در جامعه را به وضوح حس می‎کنیم.

در ادامه به برخی از بیانات امام خمینی (ره) درباره جایگاه والای امام رضا (ع) اشاره می‌شود:

آستان قدس رضوی، مهبط ملائکه‌الله

من از شما آقایان که از راه دور و از مرکز ولایت و از محل قدس ملکوتى آمدید، تشکر مى‏‌کنم. چه سعادتى دارید که چشمهاى شما به آن بارگاه عظیم ملکوتى و در آن حرم شریف باز مى‏‌شود؛ مرکز علم و مرکز ملائکة‌الله مى‌‏روید و ما حسرت آن را داریم. من حسرت یک همچو توفیقى را دارم که خداى تبارک و تعالى موفق کند ما را که به پابوس آن بارگاه معظم بیاییم، اما چه کنم، چه باید کرد که دستهاى اجیر و اقدامات ناشایسته اشخاصى که از خارج هدایت مى‌‏شوند مانع از آن است که کشور ما یک آرامشى داشته باشد و من بتوانم از این محل خارج بشوم و به زیارت آن بارگاه بروم، دعا کنید در آن مرکز سعادت، در آن مهبط ملائکة‌الله که خداوند این مملکت را آرام کند و توفیق دهد که اهالى این مملکت بتوانند به آن تکالیفى که خداى تبارک و تعالى براى آنها معین فرموده است عمل کنند.
(صحیفه امام، ج‏12، ص: 106)

آستان قدس رضوی، مرکز حقیقت اسلام

شما از مرکزى آمدید که آن مرکز، مرکز حقیقت اسلام است. شما مى‏دانید که حضرت رضا(ع) در آن ابتلائاتى که داشت و در آن مصیبتهاى معنوى که برایش وارد مى‌‏شد، بدون اینکه یک اختلافى ایجاد کند، با آرامش، راه خودش را به پیش مى‏‌برد. مقید بود به اینکه آرامش ملت را حفظ کند.
(صحیفه امام، ج‏13، ص: 427)

شما از مرکزى آمدید که مرکز نور است، مرکز علم الهى است، مرکزى است که باید همه در آن مرکز آستان‌بوسى کنید، و باید اظهار تأسف کنم که دست ما کوتاه است و از شما آقایان، روحانیون و دیگر قشرها مستدعى هستیم آنجا که رفتید عرض ارادت ما را برسانید.
(صحیفه امام، ج‏19، ص: 63)

آستان قدس رضوى، مرکز ایران

امروز میهمانهاى ما بسیار عزیزند. این میهمانهاى عزیز از جایى مى‏‌آیند که دلهاى ملائکة‌الله به آنجا متوجه است. اصلًا مرکز ایران آستان قدس است و امیدواریم که همه ما را خداوند از خدمتگزاران آستان قدس رضوى قرار دهد. شماها چقدر خوشبخت هستید که در آن آستان زندگى مى‌‏کنید، چه آنهایى که خدمتگزار مستقیم آستانه هستند و چه آنهایى که در آستان مقدس، خدمتگزار به ملت و اسلام و جمهورى اسلامى هستند.

همه نیروها، همه قدرتها در هرجا هستند، محتاج به توجه خاص حضرت رضا(ع) هستند. استاندار و نیروى هوایى و انجمنهاى اسلامى و همه اینها جزو کارمندان آن آستان مقدس‌‏اند. شما برادرانى که در آستان مقدس مستقیماً کار مى‏‌کنید، از خوشبختى بزرگى برخوردارید که شاید خیلى توجه به او نباشید. امیدوارم که ان‌شاءالله به برکت آن آستان مقدس، جمهورى اسلامى همانطورى که تاکنون پیروزمندانه پیش رفته است، از این به بعد هم پیش برود و این جمهورى اسلامى با اسلامیت خود باقى باشد تا زمانى که به حضور بقیة‌الله این جمهورى مشرّف شود و مسائل را در خدمت ایشان حل کند.
(صحیفه امام، ج‏16، ص: 387)

در آرزوى زیارت ثامن الحجج (ع)

عتبه‌بوسى مولا على بن موسى از آرزوهاى من است. آقایان مکرر هم از خراسان اظهار لطف و دعوت کردند و من اگر فرصتى پیدا کنم آرزو دارم که بیایم خدمت ایشان و خدمت همه ملت خراسان، اما شما مى‏‌دانید که الان گرفتاریهایى دارم و در یک اجتماعات بزرگى هم براى من میسور نیست که رفت و آمد کنم، از این جهت، عجالتاً و موقتاً معذور هستم. امیدوارم که دعا بفرمایید من موفق بشوم به همچو توفیق بزرگ.
(صحیفه امام، ج‏10، ص: 459)
منبع:تسنیم