علی(ع)؛ الگوی کامل انسانیت(2)

یکی از شیوه های صحیح تربیت، معرفی الگوهای کامل تربیتی است. در تربیت نیروهای انسانی با توجه به الگوهای کامل، یادگیری آسان می گردد و تربیت شونده دارای سرمشق بوده از هرگونه ذهنی گرائی و سرگردانی نجات پیدا می کند، از این رو رسول گرامی اسلام (ص) برای تربیت سیاسی جامعه، و تربیت نفوس آماده، در روایات گوناگون امام علی (ع) را به عنوان «سرمشق» و «الگوی کامل انسانیت» معرفی کرد. که به برخی از آنها اشاره می شود:

کد خبر: ۸۱۲۱

پنجشنبه - ۰۲ خرداد ۱۳۹۲ / 02 March 1392

عقیق:حضرت علی (علیه السلام)  معیار شناخت مؤمن و منافق

ترمذی روایت کرده است از واصل بن عبد اعلی، و او از محمد بن فُضیل، و او از عبدالله بن عبد الرحمن ابی نصر، و او از مساور حمیری، و او از مادرش که بر اُمّ سلمه وارد شدم، شنیدم که او می گفت:
رسول الله (صلّی الله علیه و آله)  فرمودند:
لا یُحبُّ علیاً مُنافقُ و لا یُبغضهُ مُؤمنُ(1)
( منافقی علی را دوست نمی دارد و مؤمنی با علی دشمنی نمی ورزد.)

*و مسلم روایت کرده است از ابوبکر بن ابی شیبه، و او از وکیع و ابو معاویه از اعمش، و او از یحیی بن یحیی ( و لفظ حدیث از او است) که او به ما گفت:
ابومعاویه از اعمش، و او از عدی بن ثابت، و او از زرّ بن حُبیش، که علی (علیه السلام)  گفته است:
و الّذی فَلقَ الحبهَ وَ بَرَأ النَسَمَهَ اِنَّهُ لَعهدُ النَّبیَّ الاُمیَّ الیَّ ألا یُحبنی الا مُومنُ و لا یُبغضُنی الا مُنافقُ.
( سوگند به کسی که دانه را شکافت و جان را آفرید، این پیمان پیغمبر اُمی ( درس نخوانده) با من است که مرا جز مؤمن دوست ندارد، و با من جز منافق دشمنی نکند.) (2)

* و پیغمبر(صلّی الله علیه و آله)  درباره ی علی (علیه السلام)  فرموده است:
یُهلکُ فیلکَ رَجلانِ مُحبُّ مُفرطُ و باهتُ مُفترٍ
( در تو دو مرد هلاک می شوند - دوست دار بسیار ستایش کننده و دروغ گوی تهمت زننده.) (3)
و پیامبر (صلّی الله علیه و آله)  برای او فرمودند:
تَفتَرقُ فیکَ اُمتی کَما افترَقَت بَنُو اسرائیل فی عیسی.
( امت من در تو فرقه فرقه می شوند، هم چنانکه بنی اسرائیل در عیسی فرقه فرقه شدند.)

1- ارشاد مفید ص 18 -و- بحارالانوار ج 39 ص 346 -و- صحیح مسلم ج 1 ص 48-و- صواعق المحرقه ابن حجر ص 120-و- شرح ابن ابی الحدید ج 18 ص 173 و حکمت 45 نهج البلاغه معجم المفهرس مولف.
2- صحیح مسلم ج 1 ص 48.
3- حکمت 469 نهج البلاغه معجم المفهرس مؤلف -و- و کشف الغمه ج 1 ص 42.

211005