مجاهد غلامی، مسعود خوشناموند

تأثیر تربیتی «دعا» و تلاش در زندگی

دعا، معمولاً به پیوندی ماورائی اطلاق می شده که با کسب انرژی از عوامل ِعالم بالا و بازنمود آن در اوامرِ عالم ِسفلی، مطالبات و انتظاراتِ خاصّی را پاسخ می داده است.

کد خبر: ۸۰۲۱۰

شنبه - ۰۸ آبان ۱۳۹۵ / 08 August 1395

عقیق:چکیده

دعا یکی از مقوله های بسیار زیبا و جذّابی است که همواره در زندگی بشر دارای جایگاهی بس والا و مقدّس بوده است. دعا، معمولاً به پیوندی ماورائی اطلاق می شده که با کسب انرژی از عوامل ِعالم بالا و بازنمود آن در اوامرِ عالم ِسفلی، مطالبات و انتظاراتِ خاصّی را پاسخ می داده است. اینکه تأثیر دعا، حاصل ِفرآیند تلقیناتِ درونی است یا تمهیداتِ بیرونی، جای بحث و گفتوگو دارد. باید گفت آنچه در دل این پدیدۀ انسانی نهفته است، همان اثرات تربیتی سازندۀ آن است که در صورت برآورده شدن یا نشدن، هیچ‌گاه قابل‌انکار نیست. دعا درواقع با جهت دادن به نوع نگاه انسان، چراغ امید را روشن مى‏ سازد و وجه دیگری از عبادت را ترسیم می کند تا فراتر از ارتباطات روشمند و محدود به مکان و زمان، از قبیل نماز،حج، روزه و ... با ندای دل خویش، فارغ از همۀ هستی، همیشه همنشین خدا باشیم. مقولۀ مورد توجّه در این جستار، تحلیلی است از سه نوع تعامل ِدعا و تلاش با عناوین: 1. همنشینی 2. جانشینی 3. خانه نشینی، در عرف و یا اجتماع. در اثر باور به هرکدام از این موارد، کارکرد و تأثرات ویژه ای از دعا مورد انتظار خواهد بود.

نویسندگان:

مجاهد غلامی: استادیار بخش زبان و ادبیات پارسی دانشگاه شهید باهنر کرمان

مسعود خوشناموند: دانشجوی دکتری علوم و حدیث دانشگاه ایلام

مجله پژوهش های تعلیم و تربیت اسلامی - دوره 7، شماره 3، بهار و تابستان 1394.

برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.

منبع:فارس