آشنایی با سوره‌های کتاب آسمانی/جُمُعه

جمعه یعنی روز جمعه و این سوره مدنی است.

کد خبر: ۷۵۲۷۰

پنجشنبه - ۲۷ خرداد ۱۳۹۵ / 27 March 1395

عقیق: این سوره مسلمانان را به شرکت در نماز جمعه فرا می خواند. نماز جمعه از شعائر بزرگ دین اسلام است که همت و تلاش در برپایی آن، دنیا و آخرت مسلمانان را اصلاح می کند.
نماز جمعه نمازی است عبادی و سیاسی. همه در روز پایان هفته در مکانی معین گرد می آیند و با شکوه هر چه تمام، در مقابل خدا به نماز می ایستند.
نماز جمعه، تجمع و تظاهراتی است در مقابل کفار و منافقان که در هر هفته یک بار تکرار می شود و در روحیه مسلمانان و ایجاد وحدت و همدلی در بین آنان تأثیر بسزایی دارد.
امام جمعه در خطبه ها، نمازگزاران را به تقوای الهی سفارش می کند و دسیسه های دشمنان اسلام را برملا می سازد و آگاهی های سیاسی لازم را به نمازگزاران منتقل می کند.
در آیات 9 و 10 می خوانیم:
ای کسانی که ایمان آورده اید، هنگامی که برای نماز جمعه ندا داده شد، به سوی ذکر خدا بشتابید، و داد و ستد را رها کنید. این برای شما بهتر است، اگر بدانید؛ و چون نماز گزارده شد، پراکنده شوید و فضل (و روزی) خدا را بجویید...
در ادامه، انسان ها را به ذکر و یاد بسیار خدا فرا می خواند و می فرماید: خدا را بسیار ذکر کنید، تا به فلاح (و رستگاری) برسید.
مراد از ذکر در اینجا، هم ذکر با زبان است و هم ذکر قلبی. ذکر قلبی توجه درونی و باطنی به خداست و فلاح، به معنی رهایی از مشکلات و رسیدن به نجات و آسایش، و در یک کلام به معنی رستگاری است.
آری فلاح و رستگاری در گرو یاد و توجه دائم خداست.
در روایات آمده است که:
در یکی از روزهای جمعه، کاروانی از تجار وارد مدینه شد. مردم در نماز جمعه شرکت کرده بودند و رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم)مشغول ایراد خطبه نماز بودند. کاروانیان به منظور اعلام آمدن خود طبل و دایره می کوبیدند. مردم داخل مسجد برای تماشای کالای کاروانیان و سبقت در خرید، نماز جمعه و پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) را رها کردند و به سوی تجار شتافتند.
آیه یازدهم این سوره در رابطه با نکوهش این عمل زشت، چنین نازل شده است. برگردان آیه چنین است:
و چون تجارت یا سرگرمی ببینند به سوی آن روی آور می شوند و تو را در حالی که ایستاده ای، ترک می کنند. بگو: آنچه نزد خداست، از سرگرمی و داد و ستد بهتر است، و خدا بهترین روزی دهندگان است.)
پی نوشت:

کتاب گلستان سوره‌ها – ص 95
محمدحسین جعفری

منبع:تسنیم