یادی از فاطمه(س) و دعای امام صادق(ع)

نامت که می آید، فرشته ها می آیند به شاعران الهام دهند، تا از تو حرف بزنند. بَعد، شعرها را می برند به آسمان. خاک، حرفِ تو را نمی زند و خاکیان اصلاً نمی توانند از تو حرف بزنند.

کد خبر: ۷۲۹۱

چهارشنبه - ۱۱ ارديبهشت ۱۳۹۲ / 11 February 1392

عقیق: نامت که می آید، فرشته ها می آیند به شاعران الهام دهند، تا از تو حرف بزنند. بَعد، شعرها را می برند به آسمان. خاک، حرفِ تو را نمی زند و خاکیان. اصلاً نمی توانند از تو حرف بزنند. فقط می مانند چاه ها، که آنها را هم، علی علیه السلام هم رنگ آسمان ها کرد. این همه، نشانِ توست، اما تو مثل این ها نیستی!

بشّار مکاری گوید: «در کوفه محضر امام صادق(ع) شرفیاب شدم که حضرتش خرما میل می‏کردند. تا نگاه امام(ع) به من افتاد فرمود: ای بشّار بیا از این خرماها تناول کن.

بشّار گوید: عرض کردم یابن رسول‏اللَّه در راه چیزی دیدم که خیلی مرا متأثر ساخت، بطوریکه گریه گلوی مرا گرفته و به چیزی میل ندارم.

حضرت فرمود: تو را بحقّی که من به گردن تو دارم، بیا نزدیک و از این رُطبها بخور.

بشّار گوید: در اثر اصرار زیاد امام(ع) نزدیک رفتم و مقداری رطب خوردم.

سپس حضرت فرمود: قضیّه‏ای که در راه دیدی چه بود؟

گفت: وقتی خدمت شما شرفیاب می‏شدم در بین راه دیدم شُرطه‏ها و مأموران خلیفه، زنی را دستگیر کرده‏اند و تازیانه بر سر او می‏زدند و به طرف مجلس حکومت و دربار می‏بردند، و آن زن هم استغاثه کنان فریاد می‏زد: المُستَغاثُ بِاللَّهِ وَ رَسُوله و هیچکس در صدد مساعدت و یاری او برنمی‏ آمد.

حضرت فرمود: چرا آن زن را می‏زدند؟

عرض کردم آنطوری که شایع بود و از مردم شنیدم می‏گفتند: پای این زن لغزیده و بزمین افتاده و در آن حال این جمله را به زبان آورده «لَعَنَ اللَّهُ ظالِمیک یا فاطمه؛خداوند، ستمکاران بر تو را لعنت کند ای فاطمه» و مأموران خلیفه هم شنیدند و او را دستگیر کردند و بر او تازیانه زدند،

بشّار گوید: همین‏که حضرت صادق(ع) این داستان را شنید از رطب خوردن دست کشیدند و شروع کردند به گریه، آنقدر گریستند که محاسن شریف و سینه مبارکشان اشک‏آلود شد.

سپس فرمودند: ای بشّار برخیز تا به مسجد سهله برویم و برای آزادی این زن دعا کنیم. بشّار گوید با حضرت صادق(ع) به مسجد سهله آمدیم و حضرتش یک نفر از اصحاب را فرستادند تا خبر آزادی آنزن را برای امام (ع) آورد... »(1)

پی نوشت ها:

1_(سیمای فاطمه زهرا(س) در قرآن و عترت/ عبدالحسین اشعری/ ص 38)

211008