صفاتِ سه گانۀانسان در لسان حضرت رضا(ع)

یکی از ویژگی های ممتاز حضرت علی بن موسی الرضا (ع)، بیان نکاتی ارزنده در راه دستیابی به سعادت اخروی و دنیوی و آگاهی بخشی نسبت به نکات نامکشوف بوده است.

کد خبر: ۷۰۳۱۷

دوشنبه - ۰۵ بهمن ۱۳۹۴ / 05 November 1394

عقیق: در این باره از امام رضا (ع) روایت شده است که ایشان بیان داشته اند: خداوند متعال به سه چیز فرمان داده و آنها را به سه چیز مشروط ساخته است، دستور فرموده نماز گزارده و زکات داده شود، پس هر کس نماز گزارد و زکات ندهد نماز او پذیرفته نیست. دیگر دستور داده است که از پدر و مادر شکرگزاری شود، پس هر کس شکر پدر و مادر را به جای نیاورد خدا را سپاس نگفته است. نیز خداوند به پرهیزگاری و صله رحم فرمان داده است، پس هر کس صله رحم نکند از نافرمانی خداوند متعال پرهیز نکرده است.
همچنین این امام همام می فرمایند: مؤمن تا سه صفت در او نباشد مؤمن نیست. یک صفت از پروردگار و دیگری از پیامبر (ص) و سومی از امامان (ع) است. اما صفتی که از اوصاف پروردگار می‌باشد رازداری یا کتمان سر است چنان که فرموده است: عالِمُ الْغَیْبِ فَلا یُظْهِرُ عَلی غَیْبِهِ أَحَداً إِلاَّ مَنِ ارْتَضی مِنْ رَسُولٍ؛ او دانای به غیب است و هیچ کس را بر غیب خود آگاه نمی‌کند مگر برگزیدگان از پیامبرانش را.
اما صفت پیامبر (ص) مدارا و سازگاری با مردم است، زیرا خداوند عزوجل پیامبرش را به مدارا با مردم دستور داده و فرموده است: خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلینَ؛ راه بخشش و گذشت پیشگیر و به نیکوکاری فرمان ده و از نادانان روی بگردان.
اما صفت امامان (ع) عبارت از شکیبایی در سختی و رنجوری است، چنان که خداوند عزوجل فرموده است:
وَ الصَّابِرینَ فِی الْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ؛ و شکیبایان در سختیها و رنجوریها.
از دیگر احادیث سه گانه امام رضا (ع) روایت یاسر خادم است که گفته است: شنیدم ابوالحسن الرضا (ع) می‌فرمود: این آدمی در سه جا وحشتناک ترین حالات را دارد: هنگامی که زاییده می‌شود و از شکم مادر بیرون می‌آید و دنیا را می‌بیند، دیگر زمانی که می‌میرد و آخرت و اهل آن را دیدار می‌کند و نیز هنگامی که از گور برانگیخته می‌شود و اوضاعی را می‌بیند که هرگز در دنیا ندیده است.

پی نوشت:

1-قرآن کریم، سوره بقره: آیه 177؛ سوره اعراف: آیه 199؛ سوره جن: آیه 26.

2-حرانی، تحف العقول: 442.

3-کلینی، اصول کافی، ج 2: 241.

4-فضل الله محمدجواد، تحلیلی از زندگانی امام رضا (ع): 269-268.

منبع:قدس